tag:blogger.com,1999:blog-39939834607040630822011-05-03T13:11:45.172+03:00aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.comBlogger341100tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-80446835419989159832011-04-13T19:52:00.002+03:002011-04-13T19:54:33.650+03:00<a href="http://www.youtube.com/watch?v=IM6p0jAjEmI&amp;feature=related">http://www.youtube.com/watch?v=IM6p0jAjEmI&amp;feature=related</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-8044683541998915983?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-43566678840115002632011-04-07T23:14:00.003+03:002011-04-07T23:22:34.403+03:00Είχα ΠΑΡΑ πολύ καιρό να μπω στο ब्लॉग και για πρώτη φορά βλέπω την ετικέτα "Αύξηση κερδών", που προστέθηκε στις επιλογές। Σκέφτομαι πως αν το ενεργοποιήσω, εγώ μάλλον θα πρέπει να πληρώσω και από πάνω για να βάλω διαφήμιση στο ιστολόγιό μου। Η παρουσία μου εδώ είναι τόσο συχνή, όσο και οι τουρίστες στη Λιβύη। Ελπίζω πως αυτό θα αλλάξει μιας και μου αρέσει αυτού του είδους η επικοινωνία, παρ΄ότι όπως και στη ζωή μου έτσι και εδώ, βαριέμαι εύκολα και κάνω μακράς διάρκειας απουσίες। Έυχομαι να μην έχω μείνει από απουσίες। Τα ξαναλέμε σύντομα... <br /><p></p><br /><p>Υ।Γ। Έγραψα μπλογκ (στα αγγλικά) και μου βγήκε ब्लॉग !!! Σουαχίλι δεν ξέρω, αλλά δεν ξέρω και πως να βάλω τα αγγλικά। Οποιαδήποτε βοήθεια δεκτή!</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-4356667884011500263?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-23097870943519594712009-05-26T23:37:00.003+03:002009-05-26T23:38:49.596+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/Kay8Y-I2O5U&hl=en&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/Kay8Y-I2O5U&hl=en&fs=1&color1=0xe1600f&color2=0xfebd01" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-2309787094351959471?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-5440025011927222152009-03-08T17:11:00.001+02:002009-03-08T17:12:38.210+02:00<span style="font-family:verdana;">Γιατί ένας μαθητής να επιλέξει το συγκεκριμένο επάγγελμα;<br />Ποιά η θέση του γεωπόνου στο σημερινό κοινωνικό, οικονομικό και επιστημονικό γίγνεσθαι;<br />Τι ξεχωρίζει τον γεωπόνο επιστήμονα από τους υπόλοιπους υπηρέτες των φυσικών επιστημών;<br />Αυτά και άλλα πολλά είναι μερικά από τα ερωτήματα που απασχολούν ή θα έπρεπε να απασχολούν τους σημερινούς γεωπόνους και τους αρμόδιους φορείς τους.<br />Κατά τη γνώμη μου, αυτό που ξεχωρίζει το γεωπονικό επάγγελμα από τα υπόλοιπα, είναι η έλλειψη αυτοεκτίμησης των γεωπόνων και σεβασμού προς το επάγγελμα – επιστήμη τους.<br />Αυτή η έλλειψη, έχει περάσει και στην κοινή γνώμη, που αγνοεί τον ρόλο και την χρησιμότητα της γεωπονικής επιστήμης στην σύγχρονη ζωή.<br />Είναι πολύ χαρακτηριστικός ο διάλογος μεταξύ του μέσου αστού και ενός γεωπόνου :<br />- Τι δουλειά κάνεις;<br />- Είμαι γεωπόνος.<br />- Α! Έχω μια γαρδένια, που …<br /> </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-544002501192722215?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-16778112017580470222008-12-20T09:18:00.002+02:002008-12-20T09:27:53.842+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;">Γαστροϊσοφαγική παλινδρόμηση, ομφαλοπλακουντιακό μόσχευμα, κολικοί ... ένας καινούριος άγνωστος κόσμος και στο βάθος ένα πανέμορφο παιδικό χαμόγελο που σου αναθεωρεί το νόημα της ζωής. </span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;">Τόσα καινούρια πράγματα τις τελευταίες 21 ημέρες, σαν μια ολόκληρη ζωή! Μα είναι μια ολόκληρη ζωή. Μια καινούρια ζωούλα που ενώθηκε μαζί μου και θα την προσέχω περισσότερο από την δική μου.</span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;"></span><br /><span style="font-family:trebuchet ms;color:#993300;"><strong>Καλά Χριστούγεννα !</strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-1677811201758047022?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-63915009753412449822008-09-24T11:55:00.004+03:002008-09-24T12:06:43.250+03:00<p><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/MZEpl45EDeY&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/MZEpl45EDeY&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></p><p>Holy king cause my skin to crawl</p><p>Away from every evil thing</p><p>In a cotton mouth in a cotton mouth</p><p>Quick across the water bring</p><p> </p><p>Your hand speak of a broken door handle</p><p>Of thoughts and deeds a little bird sings</p><p>A little bird sings</p><p>Star rise on the face of the water</p><p>Quiet comes on the wing of a lark</p><p>Call out in an old time holler</p><p>Call out if you're afraid of your dark</p><p> </p><p>I will you no grief no to see you fall</p><p>Once had a mind to I'm done with that</p><p>I mean you no harm at all</p><p> </p><p>What stands between us</p><p>Runs right through my head</p><p>It's water still under the bridge</p><p>We come together in a horsehead union</p><p>Hang my tobacco hands from a beam</p><p>Silver handled and chest of drawers</p><p>Out of the longhouse I took what's yours</p><p>I took what's yours</p><p> </p><p>I will you no grief no to see you fall</p><p>Once had a mind to I'm done with that</p><p>I mean you no harm at all</p><p> </p><p>I will you no grief no to see you fall</p><p>Once had a mind to I'm done with that</p><p>I'm done with that</p><p>I mean you no harm at all</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-6391500975341244982?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-55268446969408762812008-09-19T17:30:00.003+03:002008-09-19T17:34:00.708+03:00<p><object height="344" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/YYG6Q4O8x08&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><embed src="http://www.youtube.com/v/YYG6Q4O8x08&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object></p><p>Άλλα θέλω κι άλλα κάνω,πώς να σου το πω; </p><p>Έλεγα περνούν τα χρόνια,θα συμμορφωθώ. </p><p>Μα είναι δώρο άδωρο ν'αλλάξεις χαρακτήρα. </p><p>Τζάμπα κρατάς λογαριασμό. </p><p>Τζάμπα σωστός με το στανιό. </p><p> </p><p>Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου. </p><p>Μέσα σ'αυτό το σπίτι,πριγκηπέσσα μου. </p><p>Το φως σου και το φως χορεύουν γύρω μας. </p><p>Απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας. </p><p> </p><p>Άλλα θέλω κι άλλα κάνω κι έφτασα ως εδώ. </p><p>Λάθη, στραβά και πάθη μ' έβγαλαν σωστό. </p><p>Ξημερώματα στο δρόμο ρίχνω πετονιά. </p><p>Πιάνω τον εαυτό μου και χάνω το μυαλό μου. </p><p> </p><p>Έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου. </p><p>Μέσα σ'αυτό το σπίτι,πριγκηπέσσα μου. </p><p>Το φως σου και το φως χορεύουν γύρω μας. </p><p>Απίστευτος ο κόσμος κι ο χαρακτήρας μας.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-5526844696940876281?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-90423399887784127052008-08-05T09:16:00.002+03:002008-08-05T09:29:27.001+03:00Όχι ότι δεν χρειαζόμουνα ξεκούραση, αλλά όταν ξέρεις ότι μετά δεν σε περιμένει η δουλειά, σε ποιάνει ένα άγχος και σου χαλάει και τις διακοπές. Πάντως τα αποθέματα εξαντλούνται και πρέπει να κάνω κάτι. Και μάλλον από Σεπτέμβριο θα ξαναξεκινήσω με καινούριο αφεντικό και καινούριες φασαρίες.<br />Αυτό που ήθελα κυρίως να πω, είναι ότι σε όλη μου τη ζωή, τα βιβλία που έχω διαβάσει τα έχω διαβάσει το καλοκαίρι. Τότε με ποιάνει μια απίστευτη βιβλιοφαγία και τα κατεβάζω πέντε - πέντε.<br />Ήμουν πολύ τυχερός, λοιπόν, που στα χέρια μου έπεσε ένα από τα πιο καταπληκτικά βιβλία που διάβασα ποτέ και που το συνιστώ -εννοείται!-ανεπιφύλακτα. Αυτό που πραγματικά με έκανε να το ρουφήξω ήταν η καταπληκτική ιστορία της ηρωίδας, που ξέροντας επιπλέον ότι η ιστορία αυτή είναι πραγματική, σε μαγνητίζει και σε φτάνει μέχρι το τέλος χωρίς να το καταλάβεις.<br />Αν κάποιος το έχει διαβάσει, ευχαρίστως να το συζητήσουμε, αν όχι διαβάστε το! Το βιβλίο είναι :<br />Αθηνά - Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη.<br />Κώστας Καρακάσης.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-9042339988778412705?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-22632996204771982072008-05-30T18:21:00.002+03:002008-05-30T18:38:49.582+03:00Βρήκα την απάντηση!!!<br /><br />Λίγο πιο κάτω, στην ανάρτηση "Και τώρα;" στις 14/5/2008 ρωτούσα με απόγνωση : Τι κάνεις τότε; Συνεχίζεις με το άγχος και την πίεση γιατί η εργασιακή αβεβαιότητα σε τρομάζει;<br /><br />Η απάντηση είναι : όχι!<br />Ή καλύτερα : ΟΧΙ!!!<br />Δεν αξίζει να υπομένεις την καθημερινή καταπίεση και το ρουτινιασμένο άγχος για να βγάζει κάποιος λεφτά από σένα χωρίς να αναγνωρίζει τίποτα και από πάνω να σου μεταβιβάζει ευθύνες για ότι στραβό συμβαίνει!<br /><br />Γι' αυτό και παραιτήθηκα!<br />Ή μάλλον κάτι καλύτερο! Άρχισα να του γυρνάω πίσω το μπαλάκι, να του τονίζω τις ευθύνες και τα λάθη του και να έρθουμε σε ρήξη από την οποία προήλθε η απόλυσή μου. (Σιγά μου του χάριζα την αποζημίωση!)<br /><br />Οι αφορμές της παραίτησης πολλές και δεν αξίζει να τις αναφέρω γιατί δεν θα γίνουν αντιληπτές.<br />Ένα, όμως, θα πω: Το πρώην αφεντικό μου δημοσίευσε ισολογισμό την περασμένη χρονιά 58.000.000 €. Τον τελευταίο μήνα μου κράτησε 100 € από το μισθό μου γιατί τα τηλέφωνα που έκανα,λέει, ήταν περισσότερα από τις δωρεάν ώρες ομιλίας του εταιρικού πακέτου που έχει!<br /><br />Άντε γεια!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-2263299620477198207?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-44023671867605308072008-05-26T21:41:00.001+03:002008-05-26T21:44:43.223+03:00Έξω από το παράθυρό μου βρίσκεται ένα γέρικο έλατο. Το θυμάμαι από τότε που ήταν γερό και δυνατό και που με τη σκιά του και την όμορφη κορμοστασιά του στόλιζε όλη την αυλή. Το έλατο αυτό έριξε τους καρπούς του στο έδαφος, απ’ όπου βγήκαν άλλα δυο έλατα τα οποία προστάτευε από το κρύο και το χιόνι μέχρις ότου μπορέσουν και αυτά από μόνα τους να σταθούν στις ρίζες τους, να μεγαλώσουν και να κάνουν την δικιά τους ελατοοικογένεια. <br />Το μεγάλο έλατο με τα χρόνια άρχισε να γερνάει. Τα κλαδιά του να γίνονται αδύναμα, το φύλλωμά του να αραιώνει και ο κορμός του να καμπουριάζει. Δεν το πείραζε όμως, έτσι είναι ο νόμος της φύσης. Το μόνο που το ένοιαζε ήταν να βλέπει τα παιδιά και τα εγγόνια έλατα υγιή και ευτυχισμένα. Τα εγγόνια που τα αγαπούσε δυο φορές σαν τα παιδιά του. Που τα μεγάλωσε με τρυφερότητα, που τα έσφιγγε στην αγκαλιά του όταν κρύωναν, που τα νανούριζε όταν δεν κοιμόντουσαν, που τα τάιζε όταν πεινούσαν.<br />Μου άρεσε να κοιτάζω το γέρικο έλατο γιατί μου θύμιζε την παιδική μου ηλικία.<br />Γιατί σε κάθε εικόνα, σε κάθε μυρωδιά εκείνων των χρόνων, το έλατο αυτό ήταν πάντα εκεί, δίπλα μου. Ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής μου.<br />Πολύ αγαπημένο και πολύ όμορφο.<br />Την Παρασκευή το βράδυ χτύπησε το τηλέφωνο στο σπίτι. Ήταν η φωνή της μητέρας μου. Τρεμάμενη και λυπημένη. Άνοιξε το παράθυρο και το έλατο δεν στέκονταν πλέον όρθιο.<br />Είχε πεθάνει.<br />Την Παρασκευή το βράδυ οι έγχρωμες και χαρούμενες εικόνες της παιδικής μου ηλικίας έγιναν ξαφνικά ασπρόμαυρες και θλιμμένες. Ένα παράξενο πράγμα! Τα πράγματα που αναπολείς με χαρά και ευτυχία, ξαφνικά τα ίδια πράγματα να τα σκέφτεσαι και να γεμίζουν τα μάτια σου με δάκρια θλίψης και νοσταλγίας.<br />Την Παρασκευή το βράδυ πέθανε η αγαπημένη μου γιαγιά. Αυτή που με μεγάλωσε σαν παιδί της.<br />Που μου έκανε όλα τα χατίρια. Που τα καλοκαίρια στο χωριό κοντά της δεν θα τα άλλαζα με κανένα μέρος στον κόσμο και θα έδινα τα πάντα να τα ξαναζούσα.<br />Η γιαγιά μου ήταν ο πιο ανοιχτόκαρδος, αισιόδοξος και υπομονετικός άνθρωπος που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Ήταν ένας άγιος και έτσι θα τη θυμάμαι πάντα.<br /><br /><br />Σ’ αγαπώ πολύ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-4402367186760530807?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-69697027191513527802008-05-14T16:05:00.003+03:002008-05-14T16:17:50.840+03:00Είναι πραγματικά μεγάλη τύχη το να κάνει κάποιος το χόμπι του επάγγελμα. Ή τουλάχιστον να κάνει κάτι δικό του και μέσα από τη δημιουργία της δουλειάς του να ολοκληρώνεται σαν άνθρωπος.<br />Τις περισσότερες φορές, όμως, η δουλειά είναι το μέσο για να κερδίζεις χρήματα, χωρίς να σε εκφράζει και χωρίς να σε ευχαριστεί. Το άγχος της καθημερινής τριβής, τα νούμερα που δεν έρχονται, τα παράπονα και οι γκρίνιες του αφεντικού, σε οδηγούν σε αδιέξοδο.<br />Επιπροσθέτως, καθώς μεγαλώνεις, οι ανάγκες αυξάνονται και οι υποχρεώσεις μεγαλώνουν.<br />Και έτσι, φθάνεις σε ένα σημείο, να βλέπεις τη δουλειά σαν βάσανο και η απόδοσή σου να πέφτει.<br />Τι κάνεις τότε; Συνεχίζεις με το άγχος και την πίεση γιατί η εργασιακή αβεβαιότητα σε τρομάζει;<br />Ή παίρνεις το ρίσκο και ξεκινάς κάτι δικό σου από το μηδεν αλλά χωρίς τα στάνταρ του μισθού σου;<br />Συγχρόνως, όσο το σκέφτεσαι, τα παράπονα του αφεντικού για την πτώση της αποτελεσματικότητας συνεχίζονται...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-6969702719151352780?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-71959372842538810182008-05-06T22:39:00.002+03:002008-05-06T22:57:50.424+03:00Αυτό το "θα τα πούμε" στην ουσία του είναι από τις πιο μελαγχολικές φράσεις της ζωής μας. Μιας ζωής που σε καταπίνει στους ρυθμούς της καθημερινά, σε παίρνει το πρωί από το κρεβάτι, σε στροβιλίζει, σε υπνοτίζει, σου παίρνει τις ώρες και τις στιγμές και σε ξαναρίχνει στο κρεβάτι για να σε ξαναπάρει την επόμενη μέρα. Ένας καφές, ένα τσιγάρο, ένας φίλος, μια ώρα με τον σύντροφό σου μοίαζουν με πυγολαμπίδες στο σκοτάδι, που ευτύχώς υπάρχουν και αυτές και σου ξαναγεμίζουν τις μπαταρίες.<br />Και εκεί που είσαι απορροφημένος και τρέχεις να τα προλάβεις όλα, ξάφνου συναντάς ένα γνωστό σου, κοντοστέκεσαι, τον χαιρετάς και κλείνεις την ολιγόλεπτη κουβέντα με ένα ξερό, ανούσιο "θα τα πούμε, να κανονίσουμε να βρεθούμε κάποια στιγμή".<br />Την αμέσως επόμενη στιγμή ξέρεις πως αυτό δεν πρόκειται να συμβεί παρά μόνο τυχαία και πως τελικά αν αυτό το ''θα τα πούμε'' είχε μορφή θα ήταν σαν αυτά τα δώρα γάμου που τα σιχαίνεσαι, δεν μπορείς να τα αλλάξεις, τα δίνεις σε κάποιον άλλον που παντρεύεται και αυτός με τη σειρά του κάπου αλλόυ και πάει λέγοντας, έτσι για να βγούνε όλοι από την υποχρέωση.<br /><br /><br />Μπορεί να φταίει το ότι βρέχει και μου χάλασε τη διάθεση. Μπορεί να με έποιασαν τα υπαρξιακά μου. Συγχωράτε με!<br />Χρόνια πολλά σε όλους!<br />Χωρίς "θα τα πούμε"! <span style="font-size:85%;">Όχι άλλα "θα τα πούμε"!</span> <span style="font-size:78%;">Τέρμα!</span> <span style="font-size:78%;">Φτάνει πια!.....</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-7195937284253881018?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-81934901784150307212008-03-30T17:19:00.004+03:002008-03-30T17:33:37.251+03:00Κάποτε, η γυναίκα ενός άραβα, όταν αυτός την χαστούκισε, πήγε να παραπονεθεί στον πατέρα της ζητώντας εκδίκηση.<br />"Προσβολή στην προσβολή πατέρα!", του είπε.<br />"Που σε χαστούκισε παιδί μου;" ρώτησε ο πατέρας.<br />"Στο αριστερό μάγουλο!"<br />Τότε ο γέρος τής έδωσε ένα χαστούκι στο δεξιό της μάγουλο, λέγοντάς της:<br />"Ελπίζω να ικανοποιήθηκες τώρα. Τράβα για τον άντρα σου και πες του πως, αν εκείνος βάρεσε την κόρη μου, εγώ βάρεσα τη γυναίκα του!".<br /><br /><br /><div align="right"><em><span style="color:#3366ff;">Βίκτωρ Ουγκό "Οι άθλιοι"</span></em></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-8193490178415030721?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-63274298623755512522008-02-26T20:01:00.001+02:002008-02-26T20:04:43.240+02:00Διαφθορά, υπεξαίρεση, εκβιασμός, ξέπλυμα, υπονόμευση, συμμορία, διαπλοκή, ασυδοσία, υπόθαλψη, διαρροή, εξαναγκασμός, υποκρισία, …<br />Μια φωτογραφία ενός καμένου τοπίου από τις πρόσφατες πυρκαγιές δένει απόλυτα με το σκηνικό.<br />Πλέον για να διαμαρτυρηθείς χρειάζεται να επιδείξεις ταυτότητα. Για να πάρεις πρέπει πρώτα να δώσεις. Για να είσαι κάποιος πρέπει να ανήκεις στο σύστημα. Να ξέρεις τους κανόνες του παιχνιδιού τους και να παίζεις με τη μπάλα τους.<br /><br /> ΟΧΙ! Βαρέθηκα να ανακαλύπτω κακούς και να υποψιάζομαι τους καλούς.<br />Ας ανάψει κάποιος τα φώτα!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-6327429862375551252?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-37266191715362813422008-02-23T11:55:00.001+02:002008-02-23T11:59:34.685+02:00<span style="color:#3366ff;">Αδέρφια bloggers καλώς σας ξαναβρίσκω!</span><br />Ευχαριστώ για την υπομονή σας και τα καλά σας λόγια. Άλλαξαν αρκετά πράγματα στη ζωή μου αλλά η αίσθηση του να σας γράφω παραμένει η ίδια!<br />Παντρεύτηκα και όλα πήγαν υπέροχα. Πιο καλά απ’ ότι περίμενα. Έγινε φοβερό πάρτι που κράτησε ως τις 4 το πρωί. Είχα πολύ λίγα πράγματα να κάνω βέβαια σε σχέση με τη γυναίκα μου (πολύ περίεργο μου ακούγεται το «η γυναίκα μου») αλλά αυτό που με ανέβασε πολύ εκείνη τη μέρα ήταν το κουστούμι μου –ήταν ένα άπαιχτο ΝΑ- και το ότι ήπια δυο famous πριν την εκκλησία και άλλα δυο πριν το κέντρο. Μου έφυγε όλο το άγχος και η κούραση και τα έδωσα όλα.<br />Την επόμενη μέρα το μεσημέρι φύγαμε αφού πετούσαμε για Παρίσι, όπου κάναμε πρωτοχρονιά κάτω από τον πύργο του Άιφελ. Πανέμορφη εμπειρία και ακόμα πιο όμορφο το Παρίσι στολισμένο χριστουγεννιάτικα. Μείναμε μια εβδομάδα και όλα θα ήταν απλώς υπέροχα αν δεν πηγαίναμε Disneyland. Καταπληκτική εμπειρία!!! Λες και στην είσοδο εκτός από λεφτά δίνεις και καμιά εικοσαριά χρόνια να στα κρατήσουν μέχρι να ξαναβγείς. Γίνεσαι παιδί και ζεις ένα παραμύθι. Θες να τα δεις και να τα δοκιμάσεις όλα. Να παίξεις, να γελάσεις, να ονειρευτείς.<br />Γυρνώντας Ελλάδα μας περίμενε ένα άδειο σπίτι, στο οποίο έπρεπε να μπουν τα πάντα. Από κούπες του καφέ έως έπιπλα και ηλεκτρικά είδη. Τσεκάραμε τη λίστα γάμου, τα λεφτά, τα δώρα και αρχίσαμε να τρέχουμε για να πάρουμε τα βασικά τουλάχιστον ώστε να μείνουμε επιτέλους μαζί. Τα «βασικά» βέβαια έχουν διττή ερμηνεία. Βασικά για μένα είναι η τηλεόραση, ο υπολογιστής, το στερεοφωνικό, ο καναπές, ενώ για τη δικιά μου «βασικά» είναι η ηλεκτρική σκούπα, το τηλέφωνο, το πλυντήριο πιάτων και το τραπεζάκι μέσης (μετά έμαθα ότι είναι το τραπέζι του καθιστικού).<br />Anyway, τα βρήκαμε και σήμερα το σπίτι είναι σχεδόν έτοιμο. Παρεμπιπτόντως, (ά! Ωραία λέξη, έχει και το μπιπ έτοιμο μέσα!), παρε-μπιπ –τόντως λοιπών, έπιασα για πρώτη φορά black &amp; decker στη ζωή μου, έμαθα ποιες είναι οι ξυλόβιδες και οι νοβοπανόβιδες, τα ούπατ και τα 6άρια τρυπάνια. Αγόρασα μόνος μου runner για το τραπέζι της τραπεζαρίας, ποτήρια νερού και ουισκιού και πολλά άλλα που τα έβλεπε η μάνα μου και κουνούσε το κεφάλι της κατά τις 90΄μοίρες από καμάρι και τις άλλες 90΄από παράπονο.<br />Είναι υπέροχη η αίσθηση να έχεις δικά σου πράγματα, να σου ανήκουν και να τα φροντίζεις. Υπάρχουν βέβαια, και προβλήματα. Κυρίως στην ερμηνεία των όρων καθαριότητα, χώρος μου, τηλεκοντρόλ, θέση στον καναπέ, κ.α. αλλά είναι πταίσματα.<br />Αγαπητοί μου bloggers, έχουν αλλάξει κάποιες συνήθειές μου, κάποιες προτεραιότητες αλλά κυρίως οι ψυχολογία μου. Είναι πολύ καλά και το χαίρομαι!<br /><br />Άντε και στα δικά σας οι λεύτεροι!!!<br /><br />Τα ξαναλέμε σύντομα …, πάω να περάσω τα φωτιστικά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-3726619171536281342?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-36135255263732605142008-01-29T17:49:00.000+02:002008-01-29T17:50:36.750+02:00Αλλά μέχρι τότε ακούστε αυτό :<br /><object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/tX3jdgPbzGo&rel=1"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/tX3jdgPbzGo&rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-3613525526373260514?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-41466009121512391242007-12-05T16:18:00.000+02:002007-12-05T16:26:17.022+02:00<span style="font-family:trebuchet ms;">24 και σήμερα!!!<br /><br />Σε 24 μέρες παντρεύομαι και έχω φρικάρει!<br />Δεν έχω χρόνο για τίποτα.<br />Είμαι και άνθρωπος της τελευταίας στιγμής…<br />Γράφω προσκλητήρια, φτιάχνω τα τραπέζια για το γλέντι (σαν sudoku χωρίς λύση) και το απόγευμα έχω ραντεβού με τον dj. Και ενώ νόμιζα πως το κομμάτι της μουσικής θα είναι το πιο εύκολο, έχω κολλήσει και δεν μπορώ να σκεφτώ τραγούδι για την είσοδο και το χορό.<br />Και ποιόν σκέφτηκα ότι θα με βγάλει από το αδιέξοδο;<br /><br /><br /><br /><span style="color:#3366ff;">Υ.Γ. Δεκτή οποιαδήποτε συμβουλή περί γάμου!</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-4146600912151239124?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-38986099537919112582007-11-12T20:15:00.000+02:002007-11-12T20:40:11.019+02:00<a href="http://www.akuko.com/wp-content/uploads/2006/11/cool-pic.JPG"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://www.akuko.com/wp-content/uploads/2006/11/cool-pic.JPG" border="0" /></a><br /><div>Επειδή αυτό που κάνω με το blog είναι περισσότερο επιτηδευμένο και λιγότερο αυθόρμητο, όταν η σκέψη μου δεν είναι καθαρή ή απορροφάται από την καθημερινότητα, αδυνατώ να δώσω το παρόν καθημερινά και με ρυθμό. Επειδή η απόδοση σε πολλά πράγματα στη ζωή μας είναι θέμα ρυθμού, θα προσπαθήσω στη συνέχεια να κρατήσω το τέμπο ψιλά.<br /><br />Η ζωή πολλές φορές μοιάζει άδικη και κακιά.<br />Μα πριν σε κάνει να βγεις από τα ρούχα σου και να φωνάξεις με οργή για την κακιά σου τύχη,<br />πριν θεωρήσεις ότι η ζωή σε έριξε κάτω και έφαγες τα μούτρα σου…<br /><br /><br /></div><p align="left"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RziYiZWy-yI/AAAAAAAAACg/RgYCbXcMmg4/s1600-h/cool-pic.jpg"></a></p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RziYiZWy-yI/AAAAAAAAACg/RgYCbXcMmg4/s1600-h/cool-pic.jpg"></a><div><br /></div><p align="left"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RziYiZWy-yI/AAAAAAAAACg/RgYCbXcMmg4/s1600-h/cool-pic.jpg"></a></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><div><br /></div><p></p><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div></div><div></div><div></div><div></div><div><strong>... συνειδητοποιείς ότι έκανες απλώς μια κωλοτούμπα, σηκώνεσαι και προχωράς και τα βλέπεις όλα πιο διαφορετικά και πιο αισιόδοξα!!!</strong><a href="http://2.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RziYiZWy-yI/AAAAAAAAACg/RgYCbXcMmg4/s1600-h/cool-pic.jpg"></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-3898609953791911258?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-43827539439342582452007-10-14T00:52:00.000+03:002007-10-14T00:53:46.068+03:00Υπάρχουν δύο πράγματα που δεν μπορώ να ανεχτώ στους ανθρώπους. Την μετριοφροσύνη και τον αυτοσαρκασμό. Θεωρώ ότι είναι ότι πιο θλιβερό μπορεί να κάνει κάποιος στον εαυτό του, μια ψυχική αυτοχειρία.<br />Πιστεύω πως η μετριοφροσύνη είναι ένα ύπουλο κατασκεύασμα της κοινωνίας να μετριάσει τις ικανότητες των λίγων ανθρώπων, μπροστά στα ζηλόφθονα μάτια των πολλών.<br />Ποια κοινωνία έχει το δικαίωμα να επιβάλει στους φωτισμένους ανθρώπους να μην εξυμνούν φανερά της συγκριτικά ανώτερες δυνάμεις τους χαρακτηρίζοντάς τους ως αλαζόνες και επιδειξίες; Γιατί οι άνθρωποι να πρέπει εξ ανάγκης να είναι όλοι ίδιοι; Γιατί ο Καζαντζίδης να μην μπορούσε να πει ότι ήταν η καλύτερη λαϊκή φωνή που πέρασε ποτέ από την Ελλάδα, ο Γκάλης ο καλύτερος αθλητής, ο Νανόπουλος ο πιο καταρτισμένος σύγχρονος έλληνας φυσικός κ.λ.π. Δεν είναι λυπηρό να σκεπάζονται όλοι από το πέπλο της μετριοφροσύνης και να κοκκινίζουν από ντροπή όταν τους αναγνωρίζουν την μεγαλοσύνη.<br />Μου φαίνεται πως φτάσαμε σε σημείο, η μετριοφροσύνη να θεωρείται μεγαλύτερο προτέρημα από την εξέλιξη.<br />Ξάδερφος της μετριοφροσύνης είναι και ο αυτοσαρκασμός. Όχι όταν γελάω με τον εαυτό μου σαν πάθω κάτι, αλλά το ότι θεωρείται ως μέγιστο προτέρημα κάποιος να αυτογελοιοποιείται μπροστά στους άλλους, θεωρώ πως είναι η εύκολη οδός για να κερδίσει την συμπάθειά τους και η πιο θλιβερή ταυτόχρονα.<br />Ο χοντρός που κοροϊδεύει τα κιλά του, ο φαλακρός που κάνει αστεία με τα χαμένα του μαλλιά, ο αλλήθωρος με τα μάτια του, δεν λέω είναι γενναίο και ευχάριστο αλλά όταν γίνεται σποραδικά και με μέτρο.<br />Υπάρχουν άνθρωποι που μονίμως αυτοσαρκάζονται, αφενός γιατί θεωρούν πως ο αυτοσαρκασμός είναι η ύψιστη απόδειξη ότι κάποιος διαθέτει χιούμορ και αφετέρου διότι οι άλλοι πάντα συμπαθούν τον καημένο που βρίσκει το θάρρος να μιλάει και να γελάει όλη την ώρα με την στραβή του τη μύτη.<br />Μπορεί να κάνω πέρα για πέρα λάθος, αλλά θεωρώ πως όταν μια κοινωνία διδάσκει και αποθεώνει την μετριοφροσύνη και τον αυτοσαρκασμό εις βάρος της εξέλιξης και την υπερηφάνειας του ανθρώπου, γίνεται όλο και περισσότερο μια κοινωνία ηττοπαθείς, δειλή και κοντόφθαλμη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-4382753943934258245?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-4530663396433977432007-10-11T19:07:00.000+03:002007-10-11T19:11:39.862+03:00<p><object height="350" width="425"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/BSsMGNwYDdg"><param name="wmode" value="transparent"><embed src="http://www.youtube.com/v/BSsMGNwYDdg" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object></p><p>Επιτέλους, έμαθα πως να ανεβάζω τραγούδια!!! Και να βάζω <span style="color:#ff6600;">χρώματα</span>! <em>Τώρα</em> θα <strong>δείτε</strong>!!!<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-453066339643397743?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-1591280564555874032007-10-02T20:53:00.000+03:002007-10-11T19:01:03.152+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RwKGYBjBEXI/AAAAAAAAACY/-M3yRNic1yI/s1600-h/bob+marley.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5116799873936593266" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RwKGYBjBEXI/AAAAAAAAACY/-M3yRNic1yI/s320/bob+marley.jpg" border="0" /></a>Σταματάς κάποιες στιγμές της ημέρας και σκέφτεσαι. Που ήσουν τέτοια μέρα πέρυσι, τι έκανες την ίδια μέρα πριν από έξι μήνες, τι σε απασχολούσε πριν τρεις μήνες, τι έκανες προχθές το απόγευμα. Και χάνεσαι στο κενό της μνήμης σου, όχι γιατί δεν σε βοηθάει αλλά γιατί εσύ δεν τη βοηθάς να θυμηθεί. Και δεν τη βοηθάς αφού με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι μέρες και οι ώρες ντύνονται με τα ίδια μουντά ρούχα της καθημερινότητας και μοιάζουν ολόιδιες σαν δίδυμες αδερφές.<br />Ξυπνάς ένα πρωί από τον ύπνο και την βαρεμάρα σου και βάζεις ένα στόχο. Δουλειά, σχέση, προσωπική ζωή, οτιδήποτε θα αλλάξει προς το ευτυχέστερο τη ζωή σου. Παίρνεις μολύβι και χαρτί και χαράσσεις την στρατηγική σου. Υπόσχεσαι, ορκίζεσαι, τάζεις, τα κάνεις όλα να φαίνονται λογικά και πραγματοποιήσιμα. Μα πριν περάσουν πέντε δέκα μέρες η στρατηγική σου βάλλεται πανταχόθεν και ο στόχος φαίνεται τώρα πια παράλογος και απραγματοποίητος.<br /><span style="color:#3366ff;">Γι’ αυτό λοιπόν, αποφάσισα τα εξής.</span><br />Τέρμα τα μεγαλόπνοα σχέδια και τα υψηλά οράματα. Θα κάνω κάθε μέρα ξεχωριστή. Δεν θα αφήσω ούτε στιγμή να πάει χαμένη.<br />Δεν θα κάνω αποταμίευση για να αγοράσω σπίτι. Θα νοικιάσω ότι καλύτερο βρω και ας μην αγοράσω ποτέ.<br />Δεν θα τρώω το άγχος και τις ώρες μου με το αφεντικό στο κεφάλι μου να είναι μονίμως ανικανοποίητος και εγώ να περιμένω μπας <span style="color:#ff6600;">και</span> πάρω καμιά αύξηση. Θα κάνω δικιά μου δουλειά. Και θα είναι δικό μου το άγχος και δικές μου οι ώρες.<br />Δεν θα ξαναβαρεθώ να κάνω κάτι, δεν θα το ματαιώσω επειδή είμαι κουρασμένος, δεν θα αφήσω κανένα και τίποτα να μου καθορίσει τη ζωή.<br />Ζήτω οι <span style="color:#33ff33;">Δευτέρες</span>, οι <span style="color:#999900;">Τετάρτες</span>, τα <span style="color:#cc0000;">Σάββατα</span>, όλες οι μέρες, όλου του χρόνου που έχουν οι κάθε μια εικοσιτέσσερις ολόκληρες ώρες άδειες σαν τα παλιά πηγάδια που περιμένουν να τις γεμίσεις με το νερό τις ευτυχίας για να έχεις να πίνεις συνέχεια.<br />Κάτω τα <span style="color:#ffccff;">προγράμματα</span>, τα <span style="color:#ff99ff;">σχέδια</span>, οι <span style="color:#cc66cc;">υποσχέσεις</span>, οι <span style="color:#cc33cc;">θυσίες</span>, τα <span style="color:#993399;">μυρμήγκια</span>, που σου βάζουν <span style="color:#663366;">παρωπίδες</span> για να χάνεις το τώρα και να ελπίζεις στο αύριο.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-159128056455587403?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-13574265469669219762007-09-25T23:01:00.000+03:002007-09-25T23:08:27.849+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RvlqMhjBEUI/AAAAAAAAABU/OPzB1i6y7gY/s1600-h/%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B7.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5114235615252123970" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RvlqMhjBEUI/AAAAAAAAABU/OPzB1i6y7gY/s320/%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B7.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RvlqMhjBEUI/AAAAAAAAABU/OPzB1i6y7gY/s1600-h/%CF%80%CF%8C%CE%BB%CE%B7.jpg"></a><br /><br /><br /><br /><br /><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="center"> </div><div align="right">Σχεδόν πενήντα χρόνια</div><div align="right"><br /></div><div align="right">βάσανα και διωγμοί,</div><div align="right"><br /></div><div align="right">τώρα στη μαύρη αρρώστια</div><div align="right"><br /></div><div align="right">ανάξια πλερωμή.</div><div align="right"><br /></div><div align="right">Το δίκιο του αγώνα</div><div align="right"><br /></div><div align="right">πολλά σου στέρησε,</div><div align="right"><br /></div><div align="right">μα η ζωή λεχώνα</div><div align="right"><br /></div><div align="right">ελπίδες γέννησε.</div><div align="right"><br /></div><div align="right"></div><div align="right"><br /></div><div align="right">Τίποτα δεν πάει χαμένο</div><div align="right"><br /></div><div align="right">στη χαμένη σου ζωή,</div><div align="right"><br /></div><div align="right">τ’ όνειρό σου ανασταίνω</div><div align="right"><br /></div><div align="right">και το κάθε σου "γιατί".</div><div align="right"><br /></div><div align="right"></div><div align="right"><br /></div><div align="right">Ποτέ δε λες η μοίρα</div><div align="right"><br /></div><div align="right">πως σε αδίκησε,</div><div align="right"><br /></div><div align="right">μα μόνο η Ιστορία</div><div align="right"><br /></div><div align="right">αλλιώς σου μίλησε.</div><div align="right"><br /></div><div align="right">Σκυφτός στα καφενεία,</div><div align="right"><br /></div><div align="right">στους δρόμους σκεφτικός,</div><div align="right"><br /></div><div align="right">μα χθες μες στην πορεία</div><div align="right"><br /></div><div align="right">περνούσες γελαστός.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-1357426546966921976?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-11952127243202599652007-09-24T22:51:00.000+03:002007-09-24T23:07:56.050+03:00<p align="left"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5113862915170046258" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RvgXOhjBETI/AAAAAAAAABM/S-KlGI9hwx4/s320/med_cg124s017d.jpg" border="0" /></p>Η ζωή είναι γεμάτη αντιθέσεις. Άσπρο και μαύρο, ήρεμο και άγριο, αγάπη και μίσος, αλήθεια και ψέμα. Αυτό το τελευταίο παρουσιάζει και ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αφού ενώ για τα υπόλοιπα και πολλά άλλα αντίθετα ζευγάρια η κοινή γνώμη τάσσεται πότε με την μία και πότε με την άλλη πλευρά, με την αλήθεια και το ψέμα σχεδόν πάντα το σύνολο της ανθρωπότητας τάχθηκε κατηγορηματικά υπέρ της πρώτης. Μου μοιάζει, όμως, σαν το «Οι άντρες προτιμούν τις ξανθιές, αλλά παντρεύονται τις μελαχρινές». Οι πάντες πνέουν τα μένεα κατά του ψέματος, αλλά για φαντάσου έναν κόσμο που θα βασιλεύει αποκλειστικά η αλήθεια:<br /><br /><strong>ΔΗΜΟΣΙΟΣ ΤΟΜΕΑΣ</strong><br />13:30 μμ. Η ουρά έχει φθάσει ως το περίπτερο στη γωνία. Ένας καταϊδρωμένος υπάλληλος πίσω από τον κισσέ προσπαθεί να εξυπηρετήσει τον κόσμο. Κάποιος θαρραλέος πλησιάζει τον διευθυντή.<br /><strong>Θαρραλέος</strong> : Κύρια διευθυντά, ο κόσμος έχει φθάσει απέναντι, περιμένω από τις 11 στην ουρά και υπάρχει ένας και μοναδικός υπάλληλος στο ταμείο! Πότε θα εξυπηρετηθούμε; Γιατί δεν βάζετε και άλλους υπαλλήλους;<br /><strong>Διευθυντής</strong> : Αγαπητέ μου, έχουμε όλους και όλους έξι υπαλλήλους, οι τρεις έχουν πάει απέναντι στο τσιπουράδικο γιατί ο ένας γιορτάζει, οι άλλοι δυο έχουν πάει για ψώνια και ο έκτος πετάχτηκε να φέρει κάτι να τσιμπήσουμε.<br /><br /><strong>ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΤΟΜΕΑΣ<br /></strong>Λαϊκή αγορά. Η συμπαθής νοικοκυρά πλησιάζει στον πάγκο του κυρ. Ηλία με τα ζαρζαβατικά.<br /><strong>Νοικοκυρά</strong> : Να σας ρωτήσω! Οι ντομάτες είναι καλές;<br /><strong>Κυρ. Ηλίας</strong> : Οι καλύτερες! Και πεντακάθαρες! Μόλις προχθές της ξαναψέκασα με εντομοκτόνο. Ούτε μύγα δεν τολμάει να τις πλησιάσει! Να πάρεις και από τις πράσινες. Μέχρι το σπίτι θα κοκκινίσουν και αυτές. Το πρωί τις ψέκασα με Ethrel!<br /><br /><strong>ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ</strong> <br />Κλεμανσό 15, 3ος όροφος, καθιστικό.<br /><strong>Αυτή</strong> : Έχω την εντύπωση ότι η σχέση μας έχει φθάσει σε ένα τέλμα.<br /><strong>Αυτός</strong> : Εγώ έχω την βεβαιότητα!<br /><strong>Αυτή</strong> : Και τι κάνεις για αυτό;<br /><strong>Αυτός</strong> : Τι θες να κάνω;<br /><strong>Αυτή</strong> : Έχεις γκόμενα;<br /><strong>Αυτός</strong> : Αυτή την περίοδο όχι. Αναρρώνω από μια σχέση.<br /><strong>Αυτή</strong> : ………<br /><strong>Αυτός</strong> : ………<br /><br /><strong>ΠΟΛΙΤΙΚΗ</strong><br />Βουλευτικές εκλογές 2007. Γραφείο υποψήφιου βουλευτή.<br /><strong>Ψηφοφόρος Α</strong> : Κύριε βουλευτά θα ήθελα να μεσολαβήσετε να μπει ο γιος μου στο δημόσιο.<br /><strong>Βουλευτής προς γραμματέα</strong> : Γράψε σπίτι.<br /><strong>Ψηφοφόρος Β</strong> : Βουλευτά μου, θα ήθελα να κανονίσετε για την μετάθεση του γιού μου στο στρατόπεδο δίπλα στο σπίτι μου.<br /><strong>Βουλευτής προς γραμματέα</strong> : Γράψε σπίτι<br /><strong>Ψηφοφόρος Γ</strong> : Αγαπητέ μου, θα ήθελα να πιέσετε ώστε η κόρη μου να πάρει επιτέλους το πτυχίο της.<br /><strong>Βουλευτής προς γραμματέα</strong> : Γράψε σπίτι<br />………………………………………………………………<br /><strong>Ψηφοφόρος Ψ</strong> : Κύριε βουλευτά μου, πέρυσι είχα ένα ατύχημα. Με χτύπησε το άλογό μου ανάμεσα στα πόδια μου, χρειάζεται να μου τοποθετήσουν καινούργια αρ……δια, αλλά είμαι στην αναμονή εδώ και ένα χρόνο και τα χρειάζομαι σύντομα. Θα ήθελε να επιληφθείτε του θέματός μου.<br /><strong>Βουλευτής προς γραμματέα</strong> : Γράψε σπίτι<br /><strong>Ψηφοφόρος Ψ</strong> : Μα κύριε βουλευτά, δεν ακούσατε καλά. Εγώ δεν θέλω σπίτι, αρ……δια θέλω.<br /><strong>Βουλευτής προς ψηφοφόρο Ψ</strong> : Γιατί στους άλλους που είπα σπίτι τι νομίζεις ότι θα πάρουν;<br /><br />Εν τέλει, πιστεύω πως αν στον κόσμο κυριαρχούσε η αλήθεια, απλούστατα δεν θα υπήρχε κόσμος! Ο αφανισμός του θα ήταν πιο βέβαιος και πιο ταχύς, ακόμα και ύστερα από την έκρηξη ατομικής βόμβας!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-1195212724320259965?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-80508639505930568792007-09-20T23:21:00.000+03:002007-09-20T23:31:17.479+03:00<span style="font-size:85%;color:#ff6600;">(Εμπνευσμένο από το <em>Τώρα που ο κουρνιαχτός κατακάθησε</em> του Θερμεσίλαου και αφιερομένο στον φίλο του Τ.)</span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RvLXJRpGPQI/AAAAAAAAABE/sPOXY_6-LrI/s1600-h/erymanthos.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5112385081373506818" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RvLXJRpGPQI/AAAAAAAAABE/sPOXY_6-LrI/s320/erymanthos.jpg" border="0" /></a> <br />Σε δυο γειτονικά ημιορεινά χωριά του προικισμένου τόπου μας το ανάγλυφο είναι τόσο τραχύ και απότομο που οι κάτοικοι συχνά πυκνά καλούνται να δαμάσουν τα στοιχεία της φύσης. Τα δυο αυτά χωριά βρίσκονται αντικριστά στις πλαγιές μιας απόκρημνης χαράδρας που στη βάση της το χειμώνα ανάμεσα σε κέδρους και πλατάνια ρέει ένα ποτάμι. Το τοπίο είναι μαγευτικό και κυρίως για τους επισκέπτες που απολαμβάνουν την αποθέωση της ελληνικής χλωρίδας και πανίδας μέσα σ’ αυτό το μαγευτικό παραδεισένιο περιβάλλον. Για τους γηγενείς, όμως, ο τόπος πέρα από ομορφιά τους γεμίζει και με πολλές σκοτούρες. Όταν ο χειμώνας είναι δριμύς το ποτάμι φουσκώνει, το φράγμα που φτιάξανε για να μαζεύεται το νερό και να ποτίζουν τα χωράφια τους δεν αντέχει, σπάει, τους καταστρέφει τις σοδιές και δεν έχουν και νερό το καλοκαίρι για τις καλλιέργειες. Επιπλέον, ίδιον των ελλήνων είναι και οι αλληλοκατηγορίες και οι αφορισμοί. Κατηγορεί το ένα χωριό το άλλο ότι βοήθησε λιγότερο στη συντήρηση του φράγματος, ότι δεν βάζει γερά υλικά, ότι σπαταλά νερό και άλλα πολλά.<br />Μαζευτήκαν, λοιπόν, ένα καλοκαίρι στους πρόποδες του φαραγγιού οι κάτοικοι των δύο χωριών και αποφασίσαμε να αναλάβουν την κατασκευή και συντήρηση του φράγματος κάθε φορά αποκλειστικά το κάθε χωριό. Η αλλαγή στις εργασίες θα γίνεται άπαξ και το φράγμα υπολειτουργεί ή καταστραφεί. Ως αντίκρισμα για τις εργασίες του το κάθε χωριό θα απολαμβάνει το προνόμιο της μεγαλύτερης ποσότητας νερού για το πότισμα των χωραφιών καθώς και την προτεραιότητα σε αυτό σε περιπτώσεις έντονης άρδευσης. Συμφώνησαν, έριξαν κλήρο για το ποιος θα αναλάμβανε την «διαφραγμάτευση» και όρισαν ως διαιτητή μια γιαγιά 105 χρονών που ήταν τόσο θεοσεβούμενη, στα όρια της θεοφοβίας που με τίποτα δεν θα κηλίδωνε την ψυχή της με ψέμα ή αδικία. <br />Ξεκίνησαν λοιπόν οι εργασίες και οι κάτοικοι του χωριού που έλαβαν το χρίσμα επέδειξαν τόση εργατικότητα και ζήλο, που τα αποτελέσματα ήταν θαυμάσια. Το φράγμα έγινε ψηλό και γερό, το ποτάμι ακόμα και τους πιο δυνατούς χειμώνες δεν ξεχείλιζε και όλοι ήταν ευχαριστημένοι. Κάποια χρονιά όμως, τα ξύλα σπάσανε και το φράγμα διαλύθηκε. Η σοφή γριά αμέσως έκανε αυτοψία και έδωσε την ευθύνη του στο άλλο χωριό. Μα και αυτό με τη σειρά του, από λάθος ή από αβλεψία μετά από λίγα χρόνια έχασε το δικαίωμά του στο διαχείριση του φράγματος. Η ευθύνη έτσι πήγαινε και ερχότανε ανάμεσα στα δύο χωριά μέχρι που ένας έξυπνος πρόεδρος οραματίστηκε την ανάπτυξη του χωριού μέσα από το φράγμα. Επέστησε την προσοχή των κατοίκων στην σωστή φροντίδα και επαγρύπνηση και έτσι κατάφερε να κρατήσει υπό τη διοίκησή του έργο για 15 και πλέον χρόνια. Το όφελος της εκμετάλλευσης του νερού σιγά σιγά έφερνε και ευημερία στον τόπο τους. Οι παραγωγές στα χωράφια τους διπλασιάστηκαν, άγονα χωράφια έγιναν εύφορα και καλλιεργούνταν και αυτά, νερόμυλοι άλεθαν πιο εύκολα και γρήγορα τη σοδιά τους και όλα πήγαιναν κατ’ ευχήν. Αντίθετα, στο απέναντι χωριό η απογοήτευση και η διχόνοια έκαναν την εμφάνισή τους. Ζήλευαν την προκοπή των άλλων και έπρεπε να βρουν τρόπο να πάρουν την διαχείριση του φράγματος αυτοί. Ήταν η σειρά τους τώρα να γίνουν πλούσιοι, από το να μένουν να κοιτούν παθητικά την πρόοδο των άλλων. Πήγαν λοιπόν στην σοφή γριά και τις είπαν πως μπορεί η δουλειά να γίνεται σωστά, κίνδυνος από πλημμύρα να μην υπάρχει, αλλά υπάρχουν και άλλα ζητήματα που πρέπει να λάβει υπόψη, τόσο σοβαρά που θα την αναγκάσουν να δώσει τη «διαφραγμάτευση» σε αυτούς. Συγκεκριμένα, τις λένε, οι άλλοι προφασίζονται ότι οι ανάγκες σε ξύλα για την ενίσχυση του φράγματος είναι τεράστια και έτσι προχωρούν σε συστηματική και μεγάλης έκτασης αποψίλωση και υλοτομία προς ίδιον όφελος. Καίνε τα ξύλα και ζεσταίνονται περισσότερο, τα πουλάνε και βγάζουν περισσότερα λεφτά. Επιδίδονται δηλαδή, σε παράνομο πλουτισμό και σε καταστροφή του φυσικού πλούτου. Αν δεν το αντιλαμβάνεται θα θεωρηθεί ότι εθελοτυφλεί και το να μην πράττεις την σωστό και το δίκαιο ο θεός δεν το επικροτεί, αντιθέτως το τιμωρεί. Η γριά μην θέλοντας να τα χαλάσει τώρα στο τέλος με τα πιστεύω της, δέχτηκε τις αιτιάσεις τους και έκρινε δίκαια τα αιτήματά τους. Εντυπωσιάστηκε, δε, από την ευαισθησία τους σε θέματα που αφορούν το περιβάλλον και το κοινό όφελος. Τους έδωσε το δικαίωμα στην διαχείριση του φράγματος και έκρινε τους άλλους ακατάλληλους.<br />Οι άλλοι θορυβήθηκαν. Χάνουν πλέον την πολυπόθητη εξουσία και το ενδεχόμενο να βυθιστεί το χωριό τους ξανά στην φτώχια μοιάζει εφιάλτης. Θεωρούν πλέον την γριά ανεπαρκή να έχει ένα τόσο σημαντικό ρόλο και ότι επηρεάζεται εύκολα. Πιστεύουν ότι η απόφασή της ήταν άδικη και ότι έπρεπε να βρουν ένα τρόπο ώστε η δικαιοδοσία να ορίζεται από περισσότερους του ενός ανθρώπους, ώστε να μην χειραγωγούνται και να μην πλανώνται. Για να είναι δε ακέραιοι και ακριβοδίκαιοι στις αποφάσεις τους, αλλά και να δεχθούν να μπουν σε αυτή τη διαδικασία θα πρέπει να ωφελούνται και αυτοί. Κάτι θα πρέπει να κερδίζουν για να έχουν την προσοχή τους στραμμένη στο πρόβλημά τους. Όχι πολλά γιατί θα ζητήσουν δικαιώματα και θα έχουν απαιτήσεις, αλλά όχι και λίγα γιατί θα πάψουν να ενδιαφέρονται.<br />Κάλεσαν λοιπόν, τους κατοίκους των χωριών στα ριζά του βουνού και στον κάμπο, απ’ όπου περνάει το ποτάμι και τους εξήγησαν την κατάσταση. Τους είπαν ότι έχουν και αυτοί δικαίωμα στο ποτάμι, πως έχουν συμφέρον από την σωστή και αποτελεσματική λειτουργία του φράγματος και πως η γνώμη τους μετράει. Αφού τους εξήγησαν ότι δεν έχουν την πείρα και τη γνώση να αναλάβουν ένα τόσο μεγάλο έργο, ας το αναθέσουν δημοκρατικά σε κάποιο από τα δύο χωριά. Ας ψηφίσουν ποιο χωριό κρίνουν ότι θα φέρει το καλύτερο αποτέλεσμα και τα δυο χωριά θα υποκύψουν στην λαϊκή ετυμηγορία. Η γριά είναι ένα άτομο και ένα άτομο δεν πρέπει να επιβάλει την άποψή του στους πολλούς. Όλες οι εξουσίες πρέπει να πηγάζουν από το λαό, να υπάρχουν υπέρ αυτού και να ασκούνται όπως θα ορίσουν τα δυο χωριά, αφού εν τω μεταξύ και το χωριό που πήρε το χρίσμα τελευταία από τη γριά φοβούμενο την δυσαρέσκεια των υπολοίπων δέχθηκε να αποφασίσουν τα χωριά του βουνού και του κάμπου για το ποιος θα γίνει πλέον ο αρχηγός του ποταμού. Το θέμα τώρα είναι πως θα πείσουν τον κόσμο για το ποιο από τα δυο χωριά τους συμφέρει να αναδείξουν κυρίαρχο.<br />Το πρώτο χωριό λοιπόν τους λέει πως αν το επιλέξουν, μέσα σε λίγα χρόνια εργάτες έμπειροι θα φτιάξουν από ένα μικρό φράγμα σε κάθε χωριό για να διαχειρίζονται το νερό αποδοτικότερα.<br />Το δεύτερο απάντα, πως αυτό είναι ανέφικτο και ουτοπικό, αφού οι απαιτήσεις σε ξυλεία θα απογύμνωναν τα δάση. Όλα τα παραπάνω είναι ψέματα και λέγονται εκ του πονηρού. Αυτό που προτείνει είναι αντί για φράγματα να γίνουν νερόμυλοι σε κάθε χωριό, που και λιγότερη συντήρηση χρειάζονται και τα οφέλη είναι άμεσα.<br />Το πρώτο ανταπαντά πως το θα φτιάξει πλωτό καράβι για τις μετακινήσεις των χωριανών και την μεταφορά των εμπορευμάτων τους εύκολα και γρήγορα.<br />Το δεύτερο χωριό τονίζει ότι αυτό που βρίσκεται σε άμεση προτεραιότητα είναι η κατασκευή πλωτών και σταθερών γεφυρών σε κοντινά σημεία κατά μήκος του ποταμού. Το χαρακτηρίζει έργο πνοής, που θα τονώσει σημαντικά τις εμπορικές συναλλαγές των κατοίκων των χωριών και θα κάνει τις μετακινήσεις τους γρήγορες και ασφαλείς.<br /><br />Η διαμάχη των δυο χωριών καλά κρατούσε. Τάζανε ότι περισσότερο μπορούσε ο καθένας. Σχέδια μεγαλεπήβολα, κατασκευές θεόρατες, κέρδη ασύλληπτα. Οι συγκεντρώσεις είχαν αρχίσει καλοκαίρι, έφτασε φθινόπωρο, κοντεύει να μπει ο χειμώνας μα συνεχίζουν ακόμα να μοιράζουν υποσχέσεις. Την πρώτη μέρα του χειμώνα είχαν ορίσει ως την ημέρα της τελικής απόφασης. Ήταν τέτοια η αντιπαλότητα που μέχρι και την τελευταία μέρα προσπαθούσαν να κερδίσουν υποστηρικτές. Τέτοια η ένταση που κανένας ως τότε δεν είχε προσέξει πως σχεδόν όλο το φθινόπωρο ο ουρανός δεν είχε ρίξει ούτε μια σταγόνα βροχής. Οι ψηφοφορία τελικά έγινε και νικητής βγήκε τελικά το χωριό που είχε την φαεινή ιδέα να τάξει μυστικά πως το ένα τρίτο των ψηφοφόρων του θα δουλεύουν τέσσερεις-τέσσερεις σε δουλειές που μπορεί να τις κάνει ένας μόνος του, όχι σε βάρδιες ανά οκτώ ώρες αλλά ταυτόχρονα! Η δουλειά δεν θα είναι χειρονακτική, θα είναι πολλή ελαφριά και για όσο το χωριό θα εκμεταλλεύεται το φράγμα, δεν πρόκειται να χάσουν την δουλειά τους.<br />Το χωριό-νικητής πλέον, είναι έτοιμο να καρπωθεί τα οφέλη της νίκης του, ενώ το χωριό- ηττημένος βρίσκεται σε δυσμένεια. Οι πρώτοι ξεκινούν την τήρηση των δεσμεύσεών τους, ενώ οι δεύτεροι αναζητούν τους τρόπους που θα πάρουν σύντομα ξανά το φράγμα στα χέρια τους. Τα ποσά που ξοδεύονται είναι τεράστια. Οι νικητές υπό το βάρος των υποσχέσεων αλλά και των προσδοκιών για παγίωση της ευμένειας των άλλων χωριών ώστε να του δίνει κάθε φορά και τα ηνία στο φράγμα, αρχίζουν τα έργα. Ξοδεύουν όλες τις οικονομίες τους και φτιάχνουν φράγματα. Δανείζονται και φτιάχνουν πλωτές γέφυρες. Υποθηκεύουν και φτιάχνουν καράβια, βάρκες, διορίζουν υπαλλήλους. Δεν τους νοιάζει που όλο το βιός τους είναι μετέωρο. Έχουν να λάβουν τα διπλάσια και τα τριπλάσια από το φράγμα.<br />Στην αντίπερα όχθη, το άλλο χωριό ανταγωνίζεται και εκείνο το πρώτο στα έξοδα. Κινούμενο κρυφά και φανερά, πληρώνει ανθρώπους για να κερδίσει την προτίμησή τους, φτιάχνει δρόμους, χαρίζει χρέη, δημιουργεί αρδευτικά κανάλια και αναβαθμίδες στα χωράφια τους για να είναι έτοιμο να καρπωθεί τον πλούτο του νερού όταν ξανακερδίσει την διαχείριση, κάνει έργα στα άλλα χωριά για να τους δελεάσει, ξοδεύει, δανείζεται, υποθηκεύει, ξέρει πως σύντομα θα τα πάρει πίσω τριπλά και τετραπλά.<br />Είχε πλέον μπει ο χειμώνας για τα καλά. Ένας χειμώνας που στο χωριό νικητής, ενώ άλλες χρονιές εύχονταν να είναι ήπιος και σύντομος, τώρα αντίθετα παρακαλούσαν να είναι βροχερός και δριμύς. Όσο μεγαλύτερη θα ήταν η ένταση της βροχής, όσο περισσότερο φούσκωνε το ποτάμι από τα χιλιάδες κυβικά του νερού, τόσο περισσότερο θα γέμιζε τα φράγμα και τόσο μεγαλύτερα κέρδη θα έφερνε η τεράστια και πολυδάπανη κατασκευή του φράγματος. Τόσο περισσότερο νερό θα αναλογούσε και στο χωριό των ηττημένων, για να καλύψουν μέρος από τα μεγάλα έξοδα της χρονιάς τους, οπότε την ίδια προσδοκία σκληρού χειμώνα είχαν και αυτοί.<br /><br />Όμως, παρά τις ευχές και τις ικεσίες, τις προσευχές και τα δεήσεις, ο χειμώνας εξελισσόταν ως ο πιο ήπιος χειμώνας των τελευταίων ετών. Οι λίγες και ασθενείς βροχές δεν έφταναν την στάθμη του νερού στο φράγμα ούτε στο ένα δέκατο του ύψους του. Ήδη από τις επενδύσεις θα έπρεπε τα πρώτα έσοδα να είχαν φανεί και ανακουφίσει τους κατοίκους. Η έναρξη των καλλιεργειών πλησίαζε, τα εφόδια λιγόστευαν, οι δανειστές διαμαρτύρονταν. Τα μερομήνια δεν έβγαιναν, τα σημάδια λιγοστά και θολά, η εικόνα ενός πεθαμένου αετού στη βάση του φράγματος κακός οιωνός για τη συνέχεια. Οι λύσεις ήταν λιγοστές, τα χρονικά περιθώρια στενά. Τα δυο χωριά έμοιαζαν τώρα τόσο πολύ. Το νικητής και ηττημένος, πλέον δεν τους ξεχώριζε. Ήταν και οι δυο εν δυνάμει ηττημένοι. Έμοιαζαν σαν δυο καστανοκίτρινα φύλλα, στο κλαδί ενός φυλλοβόλου δένδρου, που ενώ κάποτε με περηφάνια ανεμίζονταν αγέρωχα από τον αέρα, τώρα παρακαλάνε τον αέρα να μην φυσήξει, γιατί αυτό το φύσημα θα τα καταδικάσει στην πτώση και στην αφάνεια. Οι άνθρωποι απομακρύνονται στη χαρά και συμφιλιώνονται στην ήττα. Η κοινή τους ανάγκη για επιβίωση, έκανε τα δυο χωριά να έρθουν το ένα κοντά στο άλλο. Το ένα έδωσε λίγα ξύλα, το άλλο λίγα τρόφιμα, αλλά ήταν τόσο λίγα μπροστά στις ανάγκες και τις υποχρεώσεις τους που το μέλλον τους ήταν τόσο μουντό, όσο και ο χειμωνιάτικος ουρανός που τους καταδίκασε με την πραότητά του.<br />Η κατάσταση γινόταν όλο και πιο ανυπόφορη. Κάποια λύση έπρεπε να βρουν για να κερδίσουν χρήματα, να πληρώσουν τα δανεικά, να αγοράσουν τρόφιμα, να συντηρηθούν. Κάποιος έπρεπε να τους βοηθήσει. Να τους πει τη θα κάνουν. Να τους βγάλει από το αδιέξοδο. Κάποιος φώναξε: Η σοφή γριά! Τα μάτια των άλλων έλαμψαν. Ναι! Αυτή που είχε περάσει τόσες περιπέτειες στη ζωή της, που ήξερε να επιβιώνει μέσα από τόσες δυσκολίες, που το αίσθημα της αυτοσυντήρησης είχε χαράξει σαν μαχαίρι τόσες ρυτίδες στο πρόσωπό της, ήταν οι μοναδική που τις δύσκολες αυτές ώρες έμοιαζε ο στέρεος φάρος στο μανιασμένο κύμα της θάλασσας της απόγνωσης.<br />Ξεχασμένοι και παραγκωνισμένη όλο αυτό τον καιρό η γριά γυρόφερνε στο δάσος, τρώγοντας ρίζες, καρπούς θάμνων που τα ονόματά τους μόνο αυτή τα ήξερε, προσεύχονταν για την σωτηρία των ψυχών και ματαιοπονούσε για την προκοπή του κόσμου που την απομάκρυνε και την αψήφησε. Όταν την βρήκαν, μόνο το αίσθημα του εγωισμού θα την έκανε να αρνηθεί την πρόσκληση. Στα μικρά παιδιά, όμως, και στους γέρους ο εγωισμός δεν υπάρχει. Στα πρώτα είναι ακόμα κλειστό μπουμπούκι, που ο μη διαμορφωμένος χαρακτήρας δεν μπορεί να το ανοίξει, στους δε γέρους είναι ώριμο φρούτο που οι πονεμένες εμπειρίες της ζωής το λογίζονται ως μικροπρεπές και ασήμαντο και το ρίχνουν κατάχαμα.<br />Η σοφή γριά δέχτηκε και τους ακολούθησε στο χωριό. Έμοιαζε πως οι κάτοικοι δεν θα χαίρονταν τόσο αν ξεσπούσε μια δυνατή κακοκαιρία, όσο που είδαν την σοφή γυναίκα να προστρέχει να τους βοηθήσει. Συγκινημένοι από το ανιδιοτελές ενδιαφέρον της, περίμεναν την πρώτη της λυτρωτική κουβέντα. Αφού τις εξήγησαν την δύσκολη κατάσταση που είχαν περιπέσει, ζήτησαν την πολύτιμη συμβουλή της. Μια συμβουλή από χείλη πικρά. Πικρά από δάκρυα που κυλώντας στα ισχνά της μάγουλα κατέληγαν στο στόμα της, τροφοδοτώντας πλέον όλες τις αισθήσεις με την πίκρα της ψυχής που οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα την εξυμνούν, παλιότερα την λοιδορούσαν.<br />Η συμβουλή, όμως, τους δόθηκε. Γιατί η έγνοια της γριάς για αυτούς ήταν αληθινή. Γιατί με τους πατεράδες και τις μάνες τους έζησε μια ζωή μαζί. Και γιατί γι’ αυτό τους θεωρεί παιδιά της που δεν αντέχει να τους βλέπει δυστυχισμένους. Και η σοφή γυναίκα αποκρίθηκε: Γκρεμίστε το φράγμα! Ναι, το φράγμα. Κόψτε τα ξύλα και κάψτε τα για να ζεσταθείτε το χειμώνα. Πουλήστε τα όσο ο χειμώνας διαρκεί και μαζέψτε λεφτά. Ενώστε τα χωριά σας. Τα χωράφια και τα ζώα σας. Γίνεται αγρότες, κτηνοτρόφοι, ξυλουργοί, τεχνίτες και συγκεντρώστε τα έσοδά σας. Οι γυναίκες θα γνέθουν και θα υφαίνουν και οι άντρες θα περιφέρονται στα άλλα χωριά και θα πουλάνε. Όλοι θα μαζί θα δουλεύετε και μαζί θα ξεκουράζεστε. Μαζί θα γλεντάτε και μαζί θα λυπάστε. Θα τρώτε το ίδιο φαγητό και θα φοράτε τα ίδια ρούχα. Και αν κάποιος βρει στο δρόμο χρήματα, δεν θα τα βάλει στην τσέπη του. Θα τα βάλει στο κοινό ταμείο. Η περιουσία σας θα είναι κοινή, όπως και το μέλλον σας. Και εάν σε κάμποσα χρόνια ξεχρεώσετε τα χωριά σας, η περιουσία σας θα είναι το μάθημα που πήρατε και η περιπέτεια που περάσατε. Οι αγωνίες σας και οι ανασφάλειές σας, η λύτρωση και η αισιοδοξία σας. Και αν κάποια στιγμή με διώξατε και με κατακρίνατε, με κατηγορήσατε ότι κάποιοι με βάλανε στο χέρι τους με χρήματα και επηρέασαν την απόφασή μου. Αν μου γυρίσατε την πλάτη και με τη στάση σας με διώξατε από το χωριό, εμένα που μόνο καλό ήθελα να κάνω, δεν σας κρατάω κακία. Έχω μάθει πως στη ζωή το πιο βαρύ φορτίο είναι η κακία. Δύσκολα την κουβαλάς και εύκολα την δίνεις. Κάντε αυτό που σας λέω και κάποια στιγμή θα δείτε προκοπή.<br />Με αυτά τα τελευταία λόγια της η γριά σηκώθηκε και έκανε να φύγει. Σαν υπνωτισμένοι όλοι έβλεπαν την φιγούρα της να απομακρύνεται και μόνο ο πρόεδρος αντέδρασε και έτρεξε ξωπίσω της. Προσφέρθηκε να της δώσει μέρος για να κοιμηθεί και κάτι να φάει. Αυτή ευγενικά αρνήθηκε. Σπίτι μου είναι το δάσος και τροφή μου οι καρποί του, είπε. Ο πρόεδρος την ευχαρίστησε, της έδωσε μια μαγκούρα και έμεινε να βλέπει την μορφή της να χάνεται σιγά σιγά καθώς χώνονταν ανάμεσα στις πυκνές οξιές και τις φτέρες. <br />Η γριά θα είχε περπατήσει, ήδη, περίπου μια ώρα μακριά από το χωριό, όταν πίσω της άρχισε να ακούει τον υπόκωφο βαρύ ήχο που κάνουν τα τσεκούρια όταν πέφτουν με δύναμη πάνω στους κορμούς και το συνεχόμενο σύρσιμο του μετάλλου που κόβει το ξύλο. Το φράγμα αρχίζει να πέφτει, όπως η γριά τους συμβούλεψε. Κοντοστάθηκε, πήρε δυο ανάσες, σκέφτηκε κάτι που έκανε το ταλαιπωρημένο της πρόσωπο να φωτιστεί από ένα χαμόγελο, στηρίχθηκε στη μαγκούρα της και συνέχισε να βαδίζει.<br />Το δάσος και το ποτάμι είχαν γίνει πραγματικά το σπίτι της γριάς τρία χρόνια τώρα από τότε που έφυγε από το φτωχικό καλύβι της στο χωριό, έπειτα από την αποδοκιμαστική στάση που δοκίμασε από τους συγχωριανούς της. Αυτή που μόνο καλό ήθελε να κάνει, βρέθηκε να περιπλανιέται ολομόναχη, ρακένδυτη και νηστική, μα το χειρότερο, έχοντας στις πλάτες της αξιοπρέπειά της πληγωμένη. Σε αυτά τα χάλια, περιπλανιόταν, όπως τώρα, σύρριζα στο ποτάμι, μέχρι που μετά από πολλές ώρες κατάκοπη και νηστική, είδε να ξεπροβάλλονται τα πρώτα σπίτια ενός χωριού, στην πλαγιά της χαράδρας. Ένας βοσκός που είχε κατεβάσει τα ζωντανά του στο ποτάμι να ποιούν νερό, τρόμαξε αρχικά στην εικόνα της ημιλιπόθυμης γριάς, αλλά προσφέρθηκε να την βοηθήσει στη συνέχεια προσφέροντάς της νερό, ψωμί και λίγο τυρί που του είχε απομείνει. Την ανέβασε μαζί του στο χωριό, την έβαλε στο σπίτι του και την άφησε να κοιμηθεί. Την επόμενη μέρα και άλλη συγχωριανοί συγκινημένοι με το δράμα της γριάς προσέτρεξαν στο σπίτι του βοσκού να δουν την καλοκάγαθη γιαγιούλα και να της προσφέρουν άλλος κάποιο ρούχο, άλλος μια ζεστή γωνιά, άλλος λίγα τρόφιμα, ότι είχε στη διάθεσή του ο καθένας μιας και το χωριό ήταν πολύ φτωχικό. Στηριζόταν αποκλειστικά στην κτηνοτροφία και τα λίγα τους έσοδα έφθαναν μόλις για να ζεσταθούν και να αγοράσουν τρόφιμα. Η φιλοξενία όμως, περίσσευε και δίνονταν στη γριά απλόχερα. Την έκαναν να τους αγαπήσει αμέσως και να τους υπόσχεται πως κάποια μέρα θα τους ξεπληρώσει το καλό που τις κάνανε. Οι συγχωριανοί της πλέον, χαμογελούσαν κάθε φορά που την άκουγαν να το λέει και χαϊδεύοντας της το χέρι της έλεγαν πως δεν τους οφείλει τίποτα. Αυτή όμως, είχε ορκιστεί να τους ανταποδώσει το καλό.<br />Όπως τότε, έτσι και τώρα η γριά φεύγοντας από το χωριό που της ζήτησαν την συμβουλή της, πήρε το μονοπάτι δίπλα από το ποτάμι. Μπορεί τότε να πήγαινε στο άγνωστο μην γνωρίζοντας που θα καταλήξει, τώρα όμως, πήγαινε σε κάτι γνωστό, στο χωριό που είχε πλέον το σπίτι της, την ζεστασιά της και εντελώς ανέλπιστα ανθρώπους να την αγαπούν και να τη σέβονται. Ότι αποζητά ένας άνθρωπος στα γεράματά του από τη ζωή. Πήγαινε εκεί που είχε δώσει την τελευταία υπόσχεσή της. Υπόσχεση για ανταπόδοση.<br />Μπήκε στο χωριό και περπάτησε μέχρι την πλατεία. Εκεί, όπως είχε κανονίσει, την περίμεναν οι συγχωριανοί της με επικεφαλής τον πρόεδρο του χωριού. Την καλοδέχθηκαν, ανησύχησαν από την προηγούμενη μέρα που έφυγε, την έβαλαν να καθίσει και την άφησαν να ξεκουραστεί για λίγο.<br />Η γριά έμοιαζε με υπουργό στο γραφείο του, που δέχεται τους διευθυντές του να τους δώσει εντολές. Η οξύτητα στο πνεύμα της γριάς έκανε αυτή την παρομοίωση πιο αληθοφανείς και με αυτή την αίσθηση ο πρόεδρος του χωριού πήγε κοντά της. Η γριά σήκωσε το κεφάλι και ένα μεγαλύτερο χαμόγελο από το προηγούμενο, αυτή τη φορά έκανε όλο της το πρόσωπο να λάμπει. Το βλέμμα της πιο καθαρό από ποτέ έκανε τα λόγια της ξεκάθαρα και κατανοητά.<br />- Φτιάξατε τα κανάλια στα χωράφια σας; ρώτησε η γριά. <br />- Μάλιστα, αποκρίθηκε ο πρόεδρος.<br />- Απομακρύνατε τα μαντριά από το ποτάμι; Κόψατε μεγάλους κορμούς, φωνάξατε τεχνίτες;<br />- Όλα είναι έτοιμα. Όπως μας συμβουλέψατε. Το φράγμα είναι σχεδόν έτοιμο!<br />- Πολύ ωραία! Θαυμάσια! Το χαμόγελο της γριάς πλέον, ήταν τόσο μεγάλο και εκφραστικό που διακρινόταν από όλους τους χωριανούς στην πλατεία. Δεν είχαν προλάβει να εξηγήσουν ακόμα το τεράστιο εργοτάξιο που είχε στηθεί στο χωριό τους, μα έμοιαζε σαν η αρχή για μια καλύτερη μέρα, για ένα πιο αισιόδοξο αύριο. Το μόνο που ήξεραν, ήταν πως η καλή γριά που κάποιοι την έλεγαν καλή μάγισσα, είχε βάλει το χέρι της στο να γίνουν όλα αυτά τα έργα και πως κάτι σημαντικό ανέμενε από αυτή να του ανακοινώσει ο πρόεδρος. Αυτό το σημαντικό δεν άργησε να το ακούσει από τα χείλη της γριάς.<br />- Τώρα είμαστε έτοιμοι, του είπε αφού πρώτα σηκώθηκε από την καρέκλα της. Το χωριό σας θα έχει το δικό του φράγμα, το μοναδικό φράγμα που θα εκμεταλλεύεται το νερό που θα καταβαίνει από το βουνό μιας και το πάνω φράγμα αυτή τη στιγμή θα έχει καταστραφεί. Σε λίγο αρκετό νερό θα κατέβει από το ποτάμι, ικανό να γεμίσει το ένα τρίτο του φράγματός σας. Με αυτό θα αρχίσετε να ξεδιψάτε τα ζωντανά σας χωρίς να κατεβαίνετε στο ποτάμι και το καλοκαίρι να ποτίζετε τα χωράφια σας! Μέχρι να βγει ο χειμώνας θα έχετε μαζέψει αρκετό νερό για όλο το καλοκαίρι! Να είστε αγαπημένοι και να θυμάστε πάντα πως είναι ευλογημένος όποιος βοηθάει τους αδύναμους!<br />Οι χωριανοί μην μπορώντας να ακούσουν τη έλεγε η καλή γριά, την έβλεπαν απλώς όρθια να μιλάει στον πρόεδρο, αυτός κάποια στιγμή να σκύβει και να της φυλάει το χέρι και αυτοί κοιτώντας προς το πλήθος να κοντοστέκεται σαν να θέλει να τυπώσει στο μυαλό της την εικόνα. Ύστερα να γυρνάει και να απομακρύνεται με ένα ελαφρύ βάδισμα που νόμιζες πως την μαγκούρα την κουβαλάει χωρίς να την ακουμπάει στο έδαφος. Κάποιος που βρέθηκε δίπλα της, είπε πως την άκουσε να μονολογεί : «Η ζωή εν τέλει, είναι μια τραγωδία, μα σαν πάρεις το χαμπάρι τούτο έχει αδυσώπητη πλάκα». <br />Η γριά μετά από δύο μέρες πέθανε. Μέσα στην καλύβα της μια χειμωνιάτική νύχτα. Κάποιος άκουσε τρανταχτά γέλια εκείνο το βράδυ να βγαίνουν από την καλύβα της.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-8050863950593056879?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-69472254030404268902007-09-11T18:41:00.000+03:002007-09-11T19:25:39.801+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/Rua6SojwXVI/AAAAAAAAAA8/GLrcpUJzuiY/s1600-h/photo-image03s.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5108975656586206546" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/Rua6SojwXVI/AAAAAAAAAA8/GLrcpUJzuiY/s320/photo-image03s.jpg" border="0" /></a> Περίπου 1 μήνα μετά από το τελευταίο δείγμα ζωής, ξανανεβαίνω στην ταράτσα, πολύ χαρούμενος που είμαι πάλι μαζί σας. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας για το που βρίσκομαι και αν ζω, για τα αναπάντητα χτυπήματα στην πόρτα και τα σημειώματα που βρήκα και συγγνώμη για την αργοπορία.<br /> Οι διακοπές στην πατρίδα του Τσελεμεντέ είχαν άρωμα καπαροσαλάτας, γεύση ρεβιθάδας και νοστιμιά τσαπέλου.<br />Είχαν την εκπληκτική θέα από το κάστρο, την μοναδική -δυστυχώς- όμορφη παραλία στο Βαθύ, την πανέμορφη Απολλωνία, τις 369 εκκλησίες! τους αναμένους φλάρους σε όλα σχεδόν τα σπίτια, κ.α. πολλά που σας συνιστώ να γνωρίσετε. Α! Χαιρετίσματα στον κ. Δεπάστα στη Χερρόνησο, που στο εργαστήριο πήλινων "Η Δύσκολη" κατασκευάζει με τα χέρια του εδώ και 50 και πλέον χρόνια απίθανα πράγματα.<br />Το έκανα λίγο "Μένουμε Ελλάδα" αλλά πραγματικά μου άρεσε πολύ το νησί. Το κακό είναι ότι η επιστροφή στην καθημέρινότητα μου με ξεβόλεψε αρκετά. Δικαιολογία για την απουσία μου στα των bloggers είναι ότι μου πέσαν πολλά μαζί θέματα δουλειάς και έτσι έχασα λίγο τη μπάλα. Σιγά σιγά, όμως, ξαναβρίσκω ρυθμό. Χοπ! χοπ!<br /><br />Επηρεασμένος από την εθνική τραγωδία, όπως όλοι, φαντάστηκα πως αν το δάσος είχε στόμα και μπορούσε να μιλήσει, το πιο πιθανό είναι να έλεγε κάτι που διάβασα σε ένα πλακάτ κρεμασμένο από το λαιμό ενός διαδηλωτή : "Σώστε τουλάχιστον ένα δέντρο... για να κρεμαστούν όσοι φταίνε..."<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-6947225403040426890?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-15553608956420167872007-08-17T22:51:00.000+03:002007-08-17T22:54:38.495+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RsX8XojwXUI/AAAAAAAAAA0/G5Sl4wolGzQ/s1600-h/modern-car-picture09s.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5099759636021534018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RsX8XojwXUI/AAAAAAAAAA0/G5Sl4wolGzQ/s320/modern-car-picture09s.jpg" border="0" /></a> Επιτέλους φεύγω για διακοπές!<br /><br />ΣΙΦΝΟ!!!<br /><br />Θα τα ξαναπούμε στις 28 Αυγούστου!<br /><br />Να είστε όλοι καλά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-1555360895642016787?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-28990296101167555662007-08-09T11:49:00.000+03:002007-08-09T11:52:20.094+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RrrVjSpP9rI/AAAAAAAAAAs/jgnUZ3oDTXU/s1600-h/fantasy-wall-murals05.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5096620730600126130" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RrrVjSpP9rI/AAAAAAAAAAs/jgnUZ3oDTXU/s320/fantasy-wall-murals05.jpg" border="0" /></a> Ο παππούς σου υπήρξε ένας άνθρωπος με μεγάλο πνευματικό εκτόπισμα και πολυσχιδή προσωπικότητα.<br />Ένας άνθρωπος με τεράστιο καλλιτεχνικό και επιστημονικό έργο που έκανε το όνομά του συνώνυμο της άνθησης των τεχνών και των γραμμάτων.<br />Κάποια στιγμή ο παππούς πέθανε αφήνοντας σου κληρονομιά ένα παραθαλάσσιο οικοπεδάκι λίγων δεκάδων τετραγωνικών μέτρων, σε μαγευτικό σημείο αλλά με περίεργους γείτονες που δεν σ' αφήνουν ούτε να χτίσεις, ούτε να γκρεμίσεις.<br />Σου άφησε επίσης, κληρονομιά το τεράστιο όνομά του. Είσαι ο εγγονός του Τάδε λες και καμαρώνεις!<br />Επίσης και πολλά έργα τέχνης του. Ποιητικές του συλλογές, μυθιστορήματα, τραγούδια, θεατρικά έργα και άλλα πολλά που επειδή είχε ένα δικό του ξεχωριστό τρόπο γραφής και έκφρασης με λέξεις που δεν είχες ξανασυναντήσει, δεν μπορούσες να τα κατατάξεις σε κάποια λογοτεχνική κατηγορία.<br />Πολλούς πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, μικρές και μεγάλες κατασκευές που μόνο τώρα που έπρεπε να κάνεις αποδοχή κληρονομιάς συνειδητοποίησες το μέγεθος της δημιουργικής του έμπνευσης και το μεγαλείο της καλλιτεχνικού του έργου.<br />Και δεν ήταν μόνο αυτά! Επιστημονικά συγγράμματα, σχέδια με πολύπλοκους μηχανισμούς να μοιάζουν με αρχαίες εφευρέσεις, περίεργα αντικείμενα, σημειώσεις με ορολογίες από την ιατρική, τη φυσική, την αστρολογία, την βοτανολογία και ένα σωρό άλλες επιστήμες!<br />Αυτός ο άνθρωπος σου έδινε την εντύπωση πως δεν υπήρχε επιστημονικό ή καλλιτεχνικό πεδίο στο οποίο να μην είχε εντρυφήσει.<br /><br />Φορτωμένος με υπερηφάνεια και φουσκώνοντας λέγοντας πως έχεις το όνομά του, σε όποιον σε ρωτούσε, ξεκίνησες να πας στο σπίτι όπου έμενε στο χωριό. Παράξενο! Στο δρόμο συναντούσες κόσμο που σε ρωτούσαν για αυτόν. Κόσμο που τον είχαν συναντήσει και τον είχαν αγαπήσει πολύ κατά πως λέγανε και που είχε ασκήσει μια ιδιαίτερη επιρροή πάνω τους. Άλλος είχε μάθει απ΄ αυτόν ένα τραγούδι, άλλος ένα σοφό ρητό που επαναλάμβανε με στόμφο, άλλος μια τέχνη, μια τεχνική. Θαρρείς και ο παππούς με ένα μαγικό τρόπο μεταλαμπάδευσε τη γνώση του σε όσους των γνώρισαν. Πόσο ευτυχισμένος ήσουν! Αισθανόσουν ένας γίγαντας μπροστά στα μάτια τους. Όλοι τους σε κοιτούσαν αποσβολωμένοι! Δεν είναι και λίγο να είσαι ο εγγονός ενός τέτοιου ανθρώπου. Να κυλάει στις φλέβες σου το ίδιο αίμα με αυτό που κυλούσε σε έναν άνθρωπο που καθήλωνε τα πάντα με την παρουσία του! Αυτή, σκεφτόσουνα, είναι και η μεγαλύτερη κληρονομιά! Χαλάλι και το οικοπεδάκι. Και ας είναι σε τόσο παραδεισένιο μέρος. Μπροστά στο όνομα του παππού δεν πιάνει μία!<br />Έφτασες βράδυ στο σπίτι του. Γεμάτος φιλοφρονήσεις, επαίνους, πομπώδεις χαρακτηρισμούς γι΄ αυτόν, το παλιό χωριατόσπιτο σου φαινόταν τώρα σαν ένα παλάτι, σαν ένα μέγαρο, σαν κάτι που να ταίριαζε στον πλούτο της ψυχής και του μυαλού του.<br />Οι ερωταπαντήσεις με τον κόσμο σου φύτεψαν την ακατανίκητη θέληση να ανακαλύψεις όσα περισσότερα μπορούσες γι’ αυτόν. Να γεμίσεις το κεφάλι σου και με την τελευταία σταγόνα σοφίας που θα μπορούσες να πάρεις. Άρχισες να ψάχνεις το σπίτι. Να μπαινοβγαίνεις στα δωμάτια. Να παρατηρείς, να καταγράφεις στο μυαλό σου και να αδημονείς να γνωρίσεις περισσότερα και περισσότερα. Ήταν σαν ηθικό χρέος. Πίστευες πως ήταν ένας τρόπος να τον κρατήσεις ζωντανό. Έτρεχες στους διαδρόμους. Ξαναέμπαινες στα ίδια δωμάτια. Ένιωθες πως υπάρχει κάτι κάπου κρυμμένο. Πως πρέπει να το ανακαλύψεις.<br />Μα ναι! Το υπόγειο! Εκεί που κατέβαινε με τις ώρες και έλεγε τάχα πως γεμίζει τις νταμιτζάνες κρασί από τα βαρέλια! Τρέχοντας έφτασες στην πλατύσκαλο της παλιάς ξύλινης σκάλας με το μαύρο ξεθωριασμένο χρώμα που οδηγούσε στα θεμέλια του σπιτιού. Μα ξαφνικά σταμάτησες!<br />Όλη η ορμή που σε διακατείχε πριν για να ανακαλύψεις τα μυστικά του έχουν γίνει τώρα μολύβι δεμένο στα πόδια σου και δεν μπορείς να τα κουνήσεις. Ο ενθουσιασμός έγινε φόβος. Η χαρά έγινε ενοχή. Η παιδική περιέργεια έγινε ανασφάλεια για το καινούριο. Στο μυαλό σου έρχονται οι σκηνές με τον κόσμο στο δρόμο. Σε ρωτούσαν πράγματα γι’ αυτόν, ζητούσαν εξηγήσεις για λόγια που τους έλεγε, για τέχνες που τους έδειχνε. Ότι δεν μπορούσαν να εξηγήσουν, ότι δεν μπορούσαν να καταλάβουν, πίστευαν ότι το ξέρεις εσύ. Όφειλες να το ξέρεις εσύ. Το καταλάβαινες στα μάτια τους, όταν ενώ περίμεναν μια σοφή απάντηση από τα χείλια του εγγονού του σοφού, έβλεπαν ένα αυτάρεσκο χαμόγελο να παγώνει και κομπιάζοντας να τους απογοητεύει.<br />Μην τους κατηγορείς.<br />Οι προσδοκίες είναι σαράκι που ροκανίζει το ξύλο των δημιουργών. Και δυστυχώς και των συγγενών τους.<br />Είναι πολύ μεγάλο το φορτίο. Δεν μπορείς να το σηκώσεις γιατί δεν ετοιμάστηκες για αυτό. Γιατί όταν ο παππούς σου επέμενε να σου μάθει πράγματα εσύ τα θεωρούσες βαρετά και έψαχνες δικαιολογίες να τα αποφύγεις. Όταν σε φώναζε να σου διδάξει τη γλώσσα που μιλούσε, η μάνα σου σε έστελνε να μάθεις αγγλικά. Όταν ο παππούς σου μιλούσε για μυστικά και απόκρυφα, εσύ ρωτούσες τον πατέρα σου αλλά ούτε εκείνος ήξερε. Όταν σου μιλούσε για τον Τρωικό πόλεμο και για τον Μέγα Αλέξανδρο προτιμούσες να τα μάθεις από τον κινηματογράφο. Όταν σου μιλούσε για τον Δια, τον Ποσειδώνα, την Αφροδίτη, εσύ έλεγες τους ξέρω από την τηλεόραση. Όταν σου έδειχνε την Ακρόπολη και τις Μυκήνες εσύ ζήλευες τη Ντισνεϋλαντ και τα καζίνο.<br /><br />Έχουν περάσει αρκετοί αιώνες από το θάνατο του παππού σου και ο χαμός του χρόνο με το χρόνο σε βαραίνει όλο και περισσότερο. Σε βαραίνουν οι ενοχές, οι ευθύνες, το όνειρο που δεν κατάφερες να πραγματοποιήσεις, οι φιλοδοξίες του που δεν στάθηκες ικανός να εκπληρώσεις. Και γίνεται πιο δυσβάσταχτο το φορτίο όταν ανακαλύπτεις ότι άλλοι άνθρωποι που ούτε καν συγγενείς του δεν είναι, που ούτε καν μιλάνε την ίδια γλώσσα με σένα και πολύ περισσότερο με κείνον, που γεννήθηκαν αιώνες μεταγενέστερα και εκατοντάδες χιλιόμετρα μακρύτερα από εκείνον, αυτοί οι άνθρωποι είναι σήμερα πιο κοντά του σαν να είναι αυτοί οι πραγματικοί του συγγενείς. Σαν να σου δείχνουν νοερά το πόσο ανίκανος είσαι να έχεις το όνομά του. Σου μιλάνε για κείνον με λατρεία και θαυμασμό σαν τον έζησαν. Εξηγούν τα λόγια και τα έργα του καλύτερα από σένα, έτσι που σε κάνουν να ζηλεύεις και να σκέφτεσαι πως άλλος έχει το όνομα και άλλος τη χάρη.<br />Κάποιοι δε, γείτονες στο χωριό του, έχουν οικειοποιηθεί το όνομά του και βαφτίζουν με αυτό τα παιδιά τους, γιατί λένε κάποτε ο παππούς έμενε στα σπίτια τους, πάτησε τη γη τους, περπάτησε στα χωράφια τους και αυτό τους κάνει συγγενείς του! Ξέρουν ότι εσύ, ο μοναδικός εξ αίματος συγγενής και αποκλειστικός –τρομάρα σου!- κληρονόμος του είσαι τόσο άβουλος και ανιστόρητος που όχι μόνο δεν μπορείς να διεκδικήσεις, αλλά ούτε και τα εσκαμμένα να διαφυλάξεις.<br /><br />Έχεις μεγαλώσει πλέον και σε λίγο θα γίνεις και εσύ πατέρας. Η ζωή στάθηκε απλόχερα δοτική μαζί σου. Σε προικοδότησε με τεράστια πλούτη, που όσα και αν κατέστρεψες, όσα και αν χάρισες, όσα δεν προστάτευσες και σου τα κλέψανε, η περιουσία σου παραμένει τεράστια. Μην φοβηθείς να την χαρίσεις στα παιδιά σου. Μίλησέ τους για τα λάθη σου. Προσπάθησε να τη διαχειριστείτε μαζί. Περιεργαστείτε κάθε κομμάτι της. Συζητήστε, πειραματισθείτε, δώστε της την αξία που της αρμόζει. Μην την κλείσετε σε γυάλινα κλουβιά με επίχρυσες ταμπέλες, μην την καταχωνιάσετε σε σκοτεινά υπόγεια με σύγχρονα συστήματα κλιματισμού. Βγάλτε την στο φως. Ανακαλύψτε την. Φωνάξτε για αυτήν. Δώστε της ζωή. Φωνή. Χρώμα. Σχήμα.<br />Και ίσως κάποια ημέρα καταλάβεις πόσο υπέροχα μεγαλειώδης ήταν ο παππούς σου.<br />Θα είναι την ημέρα που θα εξηγήσεις στον Ιάπωνα, στον Αμερικανό, στον Γάλλο με κάθε λεπτομέρεια την ιστορία της Ακρόπολης. Με τη σιγουριά που περιγράφεις το σπίτι σου σε κάποιον ξένο. Σε άπταιστα αγγλικά γιατί και αυτά χρειάζονται!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-2899029610116755566?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-65726298174001014322007-07-31T00:50:00.000+03:002007-07-31T01:13:54.406+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/Rq5dPypP9pI/AAAAAAAAAAc/NJ5wilawqnE/s1600-h/dali.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5093110754476816018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/Rq5dPypP9pI/AAAAAAAAAAc/NJ5wilawqnE/s320/dali.bmp" border="0" /></a><br /><div>... σε καίει, σε σκορπάει και σε παγώνει. </div><div> </div><div>Ποτέ δεν έδινα αξία στο χρόνο. Θεωρώ πως ταιριάζει στους φυγόπονους, στους μοιρολάτρες και στους δειλούς. Σ' αυτούς που αντί να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους περιμένουν την λύση έτοιμη. Αντί να δουν το πρόβλημά τους κατάματα και να το αντιμετωπίσουν με τις δυνάμεις τους, κοντοστέκονται και παρακαλάνε να τους βγάλει κάποιος από το αδιέξοδο. Δεν είμαι ούτε τόσο θαρραλέος, ούτε τόσο αγωνιστής. Θέλω όμως τη ζωή μου να την καθορίζουν τα ζωντανά γεγονότα και όχι ο άψυχος χρόνος. Δεν θέλω να περιμένω το χρόνο. Θέλω ο χρόνος να περιμένει εμένα.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-6572629817400101432?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-82582120166744111662007-07-22T22:31:00.000+03:002007-07-22T23:21:35.530+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RqO8CkMgxFI/AAAAAAAAAAU/Yi84LvW479A/s1600-h/4857574_thl.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5090118756120708178" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RqO8CkMgxFI/AAAAAAAAAAU/Yi84LvW479A/s320/4857574_thl.jpg" border="0" /></a><br /><br />Ξεκινάς με πολλή όρεξη. Νομίζεις ότι έχεις μάθει ότι έχεις πάθει, ότι οι εμπειρίες σου σε οδηγούν σαν GPS, οπότε αποκλείεται να χαθείς και πέφτεις με τα μούτρα! Οι μέρες και κυρίως οι νύχτες περνάνε όμορφα, αφήνεις κολλητούς (μέγα λάθος) και προσωπικό χρόνο (μεγαλύτερο) και πριν συνέλθεις έχεις γίνει το καθημερινό συσσίτιο της τελειόφοιτης του ΙΕΚ ΞΥΝΗ (Ξανθιά Ύπαρξη Νεαρής Ηλικίας), γύρω στα 28 δηλ. γιατί δεν ήταν και πολύ μελετηρή.<br /><br />Κάθε βράδυ ξεκινάς την μίνι μετακόμιση, όπου είναι πιο εύκολο να προβλέψεις στο στοίχημα το Όλενσουντ-Βαλερένγκα (Ά Νορβηγίας), παρά τι ρούχα, παπούτσια,σημειώσεις,κ.λ.π. θα χρειαστείς για την επόμενη μέρα. Οπότε πετάς την ιδέα οι πολλές μίνι μετακομίσεις να γίνουν μια και καλή, να ξεμπερδεύεις και με τη γειτόνισσα από τον τρίτο να ρωτάει συνέχεια αν θα ξανάρθεις.<br /><br />Η απάντηση;<br /><br />"Και εγώ το θέλω, αλλά δεν θα ήταν καλύτερα πρώτα να γνώριζες τους δικούς μου; Μην το μάθουν απότομα και τους κακοφανεί!"<br />Σοφή σκέψη μιας και μετά από τριών ολόκληρων μηνών σχέση, τι άλλο μας έμεινε; Να τη ζητήσω, στο εξάμηνο να γίνει ο γάμος και στο χρόνο το πρώτο μας offspring!<br /><br />Τελικά η γειτόνισσα δεν θα με χάσει!<br /><br />Έχω την εντύπωση πως οι περισσότερες γυναίκες (δεν λέω όλες για να μη φάω κανένα blog στο κεφάλι και μερικά είναι πολύ βαριά με 15 φωτογραφίες, 42 τραγούδια και καμιά 300αριά post σε κάθε comment - πως τα μιλάω τα μπλογκικά!) οι περισσότερες λοιπόν μοίαζουν να έχουν ένα ταξίμετρο σχέσεων. Όσο μεγαλύτερη η διαδρομή, τόσα περισσότερα σε βάζουν να πληρώσεις!<br />Εκεί κάπου στα 28 με 30 δε, που τελειώνει η διαδρομή πρέπει να τις πληρώσεις με γάμο!<br /><br />Κλασικά, τα ονόματα και χαρακτήρες είναι εντελώς συμπτωματικά! Αλήθεια λέω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-8258212016674411166?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-20375643442667115262007-07-18T00:19:00.000+03:002007-07-18T00:48:27.874+03:00Ανέκαθεν τα πρόσωπα και οι μυρωδιές οδηγούσαν μια ferrari στο μυαλό μου, ενώ τα ονόματα και οι αριθμοί έρχονταν με πατίνι.<br />Χτυπάει το κινητό μερικές φορές, βγαίνει η αναγνώριση και μέχρι να συνδιάσω όνομα και φάτσα βγαίνει ο τηλεφωνητής. Τι έχω πάθει και είμαι μόλις 32;<br />Ή τα δεδομένα είναι πολλά ή ο σκληρός είναι μικρός!<br />Τι κόλπα μου κάνει ο εγκέφαλος, όμως, που θυμάμαι ακριβώς τι νούμερο αγκίστρι, τι νούμερο πετονιά, με τι δόλωμα και τι ώρα έποιασα εκείνο το λαβράκι τον περασμένο Μάιο; Ερασιτέχνης ψαράς, γαρ!<br />Άσε το άλλο!Μπαίνω σε διάφορα blogs, διαβάζω κάτι, κάνω post την μπούρδα μου και φεύγω. Όταν την άλλη μέρα σκέφτομαι τι να απάντησε ο χριστιανός-ή δεν θυμάμαι το blog για να το δω, λες και θα με πάρει τηλέφωνο να μου πει "γειά σου, ο aparadektos; Πολύ ωραίο το post σας, ευχαριστούμε και να μας ξανάρθετε!"<br />Τι να κάνω;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-2037564344266711526?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-15605052536698536952007-07-16T00:18:00.000+03:002007-07-16T00:22:09.281+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RpqPsWz273I/AAAAAAAAAAM/VLAmi-mM4qU/s1600-h/wizened.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5087536721268502386" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_FgxwQ59F1Xo/RpqPsWz273I/AAAAAAAAAAM/VLAmi-mM4qU/s320/wizened.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-1560505253669853695?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-11757143064481597382007-07-16T00:00:00.000+03:002007-07-16T00:06:57.407+03:00Το απόγευμα σερφάροντας βρήκα ένα τεστ της mensa και μπήκα στον πειρασμό να μετρήσω την ιπποδύναμη του εγκεφάλου μου μπας και είμαι καμοιά ιδιοφυϊα και δεν το πήρα χαμπάρι και τζάμπα δουλεύω κάθε μέρα. Δεν τα πήγα και άσχημα (τι θα έλεγα!), αναρωτήθηκα όμως ποιά είναι η ανάγκη να κάνουν οι άνθρωποι crash test εξυπνάδας; Τι ωφελεί να ξέρεις πόσο έξυπνος είσαι αφού η ευτυχία που είναι και ο τελικός στόχος δεν είναι προνόμιο των έξυπνων ανθρώπων.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-1175714306448159738?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-81995691297585768962007-07-14T22:05:00.000+03:002007-07-14T22:15:58.645+03:00Διαβάζω κατά καιρούς διάφορα blogs κυρίως για να περάσω την ώρα μου, αλλά και να κατανοήσω την χρησιμότητα και την φιλοσοφία του κάθε blog. Το πρώτο είναι καθαρά υποκειμενικό και λόγος δεν μου πέφτει. Το δεύτερο, όπως εγώ το αντιλαμβάνομαι μοιάζει με το λεύκωμα που κάναμε μικροί στο σχολείο, όταν σε ένα τετράδιο χωρίζαμε τις σελίδες σε ερωτήματα στα οποία θυμάμαι ήταν και υποχρεωτική η απάντηση από τους συμμαθητές. Ερωτήματα, απλά και ευκολοαπάντητα, όπως ποιό ποτό σ'αρέσει (τρομάρα μας!), τι μουσική ακούς κ.λ.π.. Τα blogs έχουν παρόμοια φιλοσοφία αλλά λόγω του πλήθους τους τείνουν να εξειδικευτούν τόσο, ώστε όταν ο bloger αναρτήσει π.χ. ένα ποίημα του Καβάφη (και πολύ καλά θα κάνει) όλο το περιεχόμενο του blog θα στριφογυρίζει γύρω από το ποίημα με αποτέλεσμα την βαρεμάρα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-8199569129758576896?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3993983460704063082.post-1515650761050955482007-05-24T20:16:00.000+03:002007-05-24T20:25:26.023+03:00Είναι καλό να κάνεις πράγματα από σκοπό και όχι από τύχη. Πάντα μου άρεσε αυτή η λογική, μα λίγες φορές την εφαρμόζω. Ένα από τα πράγματα που δεν μπορώ εύκολα να διορθώσω/αποβάλω/αλλάξω είναι το κάπνισμα και το πρωινό ξύπνημα. Με βάση τη θεωρία της πρώτης πρότασης, αποφάσισα να γίνω bloger ώστε να έχω ένα καλό λόγο να ξυπνάω το πρωί την ώρα που θέλω (κατά τις 7:30), αλλά μάταια προσπαθώ να καταφέρω, με αποτέλεσμα να σηκώνομαι από το κρεβάτι με το καλημέρα της Μενεγάκη. Τον Παπαδάκη, τον Αυτιά και τους άλλους περισσότερο τους βλέπω από τα βιντεάκια του ΟΛΑ παρά live. Anyway, αν και την απόφαση την πήρα το απόγευμα, θα ανακαλύψω αύριο το πρωι τη δύναμη της θέλησής μου. Καλό απόγευμα!<br />Υ.Γ.: Για το τσιγάρο δεν βρίσκω κάποια σύνδεση οπότε συνεχίζεται ως έχει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3993983460704063082-151565076105095548?l=goodmood-aparadektos.blogspot.com' alt='' /></div>aparadektoshttp://www.blogger.com/profile/16800561028182135549noreply@blogger.com2